Waremme – Braives – Eghezee – La Bruyere- Rhisnes

Vanmorgen vroeg wakker. Voelde me niet helemaal lekker. Mijn linkerarm deed ook zeer. Met het laatste beetje water uit de bidon toch maar een bakkie gezet. Ik had geen zin om helemaal naar de boerderij te lopen, alwaar ik nog geen beweging had gezien. Waldo stond volgevreten naar me te staren. Dat het gras wat TE rijk voor hem was geweest, bleek later. Grote scheten en natte flatsen, waren het gevolg. Weer opgezadeld en gelijk maar gaan rijden. Wilde vandaag tot aan Namen komen. Tijdens het rijden bestudeerde ik de Franse routegids van de GR 654. De route begon midden in het centrum van Namen en ging via de vele bruggen over de Maas via Dinant naar Anseremme. Niet direct iets om naar uit te kijken. Tijdens het vakantieseizoen zal het wel stikken van de toeristen rondom Dinant. Het werd een hele rit, langs wegen waarvan ik soms dacht “hier ben ik toch al geweest?” Foto's maken schoot er een beetje bij in, vanwege mijn zere arm. Ik merkte, dat ik in een dipje begon te raken. Onderweg zag ik(gezien de kentekens op de geparkeerde auto's) veel Poolse en Roemeense arbeiders werken op de landerijen. Ze plukten iets, wat ik niet kon thuisbrengen. Het weer begon te minderen. Wel mooie wolkenluchten. Een windje stak op en dat was lekker. Veel paarden langs de weg. Een paar keer zag ik in de verte, waarschijnlijk, lokale ruiters door de velden rijden.

Gezien de verkeersborden, zijn ruiters hier normaal.

Die 55 km van Napoleons soldaten, ging ik niet halen vandaag. Hooguit 40 en nog wel in het zadel. In de buurt van La Bruyere, vlak voor Rhisnes, ontmoette ik Jaap en Heidi uit Hengelo, een stel van mijn leeftijd, dat daar aan het wandelen was. Ze waren op vakantie en logeerden bij de boer. Volgens hen was daar wel een plaatsje voor Waldo en mij. Ik ben met hen meegelopen. Jaap deed het woord en uiteraard mocht ik blijven. Stond niet veel gras in de kleine wei. Langs de bermen stond zat en de boer had ook nog hooi. Waldo achter prikkeldraad. Ik was er niet gerust op, maar ja..je hebt het niet voor het zeggen en ook vaak geen keus. De buurvrouw kwam later op de avond even langs, want ze zag zomaar een paard in het land naast haar huis. Ze sprak vlot Engels en had een paard waar ze wedstrijden mee reed. Toen ze vernam, dat ik morgen door Namen wilde trekken, keek ze heel bedenkelijk. Bijna onmogelijk en onverstandig, vond zij. Toen ze ook nog hoorde, dat ik daarna via Dinant naar Anseremme wilde gaan, begon ze zelfs te stotteren. Hellingen van 14 a 15 % door de Ardennen lagen in die route. Ze verklaarde me voor gek. Ik zou mijn, daarvoor ongetrainde, paard kapot rijden. Ik keek blijkbaar wat sip, want ze bood aan, ons met haar trailer naar Anseremme te brengen, de volgende morgen. Wat een hulpvaardigheid weer. Er viel een last van mijn schouders en ik voelde mij gelijk een stuk beter en minder moe. Heb lekker de door mij in Eghezee gekochte entrecote en blikje champignons gebakken voor mijn tentje. Ik had nog een flesje wijn in mijn roltas van de tent en heb die lekker leeg gelebberd. Jaap en Heidi waren die avond naar Namen en voor de rest waren er geen gasten op de ferme. Waldo nog langs de weg laten grazen voor het slapen gaan. Een dag die rottig begon en toch weer goed eindigde. Morgen zal wel de laatste dag worden. Had me voorgenomen in ieder geval de Franse grens over te rijden, alvorens het eerste deel van onze reis af te sluiten. Vanaf Anseremme naar het eerste Franse plaatsje Givet schatte ik op ongeveer 30 kilometer. Dat moest kunnen.

s' Morgens om 6 uur, werd ik wakker van een motorgeluid. Yvette stond al klaar met de trailer voor mijn tentje. Beetje vroeg wel, vond ik. Ze moest echter om 9 uur op haar werk zijn in Namur. Vlug alles ingepakt, Waldo de trailer in en over nog doodstille weggetjes op naar Namur. Tijdens de rit zag ik de toch wel grote stad en Dinant liggen langs de Meuse. Haar grote Peugeot had zelfs nog moeite met de klimmen en ik hoorde Waldo achterin een beetje stommelen. Net na Anseremme, op een stille weg door de bossen, werd ik afgezet. Ze wilde geen geld voor deze service, maar ik kon toch nog een 20 eurobiljet op het dashboard gooien voor de brandstof. Schat van een meid weer. Waldo had natuurlijk honger en ik liet hem maar grazen. Wat een gedoe...

Na een tijdje Waldo weer opgezadeld en begonnen aan onze laatste rit. Bos en nog eens bos. De dazen sliepen, blijkbaar. Wel goede wegen die nog stil waren. Kilometers maken vandaag langs de ons vertrouwde Maas. Gek dat de Maas hier zo breed is. Stuwen en watervallen, terwijl hij in Nederland en Belgie zo smal lijkt. We stegen tot grote hoogten langs een, slingerende, stille asfaltweg, die overdag waarschijnlijk heel druk is.

Zo naderen we langzaam het einde van het eerste deel van onze reis. Na bijna 800 km staan we uit te hijgen van een paar flinke klimmen met voorbij zoevende auto's. Voor mij de Franse- en mij omdraaiend, de Belse grens. Wij staan in niemandsland !! Eindelijk zijn we NIEMAND !!!

Eindelijk !!!

Het is 19.00 uur en op het pleintje voor de kerk, staat dochter al te wachten met de trailer. Over 3 uur zullen we weer thuis zijn. Waldo bij Muis en ik weer bij Anne. Die gedachte doet mij goed, maar aan de andere kant wil ik dit leventje niet vaarwel zeggen. We zijn gewend geraakt aan het reizen iedere dag, het ontmoeten van nieuwe mensen en het genieten van de omgeving. Maar ach.. de weg naar Santiago is nog lang. Straks maar weer verder.

Terugkijkend op dit gedeelte van de reis, die door pech in het begin veel te laat begon, kan ik concluderen dat het reizen met je paard, best wel een fijne bezigheid is. De intense band die ontstaan is tussen ons, kan ik moeilijk in woorden uitdrukken. Je legt makkelijk contacten en bijna iedereen wil spontaan helpen. Toen ik door het dorpje Lauw liep, stopte er een auto naast me met twee van die tatoe jongens. Ik dacht..wat nu weer ? Ze vroegen waar de reis naar toe ging. Werd gewoon een gezellig praatje. Ze reden door maar kwamen een kwartier later terug. Als ik wilde kon ik overnachten bij een adres boven op de berg. Die mensen hadden daar Zuid-Amerikaanse paarden en mijn paard mocht in de wei. Ik vond het nog wat vroeg om al te gaan stoppen, die dag, dus ging ik niet op de uitnodiging in. Zulke spontane hartelijke dingen gebeuren en ongemerkt ga je er vanuit, dat ze ook blijven gebeuren. Je wordt, wat dat betreft, een beetje zorgeloos.

Waldo heeft het prima gedaan. Zonder zichtbare moeite droeg hij mij en de bepakking door drukke steden, langs gevaarlijke wegen, over viaducten, spoorwegovergangen, door donkere tunneltjes, dichte bossen en over wijdse velden. In het begin miste hij in de wei wel een maatje maar lieverlee wende hij er aan om dagelijks, meestal alleen, in een vreemde wei te moeten. Zijn hoeven zijn hard en stevig gebleven. Hoewel hij bijna dagelijks een paar uur zonder schoenen over het asfalt liep, sleten ze minimaal. De achterhoeven sleten nog het meest, maar dat komt omdat hij die nogal schuivend neer zet (een Friezenkwaaltje). De Easy-boot hoefschoenen bevallen nog steeds goed en zijn nog lang niet versleten. Niet één keer heeft hij ze verloren en ze draaiden niet aan zijn voeten. Er ontstonden geen schuur- of drukplekken.

Krachtvoer is niet nodig gebleken. Door hem tijdens het lopen geregeld te laten grazen, bleef zijn spijsvertering optimaal functineren. Ook liet ik hem een paar keer per dag likken aan het meegenomen Himalaya-zoutblok. Wat me opviel tijdens het grazen is, dat hij droge dode bladeren erg lekker vond. Vooral eikenblad. Aan heuvels beklimmen moest hij wennen, maar na een paar dagen was dit ook over.

Ik ben tevreden over de tassen en de rest van het harnachement. Stukje vakwerk van de maakster. Het leder is van goede kwaliteit en wordt steeds mooier na het invetten. Diep rood. Op de bochtige Pieterpad-paadjes, tussen bomen door in de Overijsselse bossen, zijn de tassen nogal eens klem komen te zitten. Daardoor waren de bevestigingsogen wat ingescheurd. Die zijn later verstevigd. Het zadel was al goed en is dat ook gebleven. Zit als een fauteuil.

Alle elementaire zaken, die ik bij me had, hebben naar behoren gefunctioneerd. Mijn tentje , brander en Meindls, doe ik nooit meer weg. Omdat ik nogal een onrustige slaper ben, had ik s'nachts nog wel eens ruzie met mijn mummieslaapzak. Lekker warm, dat wel. Als slaapmatje gebruikte ik meestal de grote sjabrak.

Mijn regenkleding hield mij goed droog. Ben wel een paar keer zeiknat geworden, maar dit was mijn eigen schuld. Ik ben altijd te laat met het aandoen ervan.

Het grootste probleem, tijdens onze reis, waren de dazen. Mooie boswandelingen, werden door hen grondig verpest. Ik moest vaak van de voorgenomen route afwijken en langs saaie fietspaden rijden om aan die krengen te ontsnappen. Desalnietemin heb ik met volle teugen genoten van deze reis. Mijn voeten en benen deden het wonderbaarlijk goed. Ze herstelden vlot na een vermoeiende dag. Het dragen van sandalen na zo'n dag is een verademing. Waldo en ik zijn wel afgevallen, maar niet schokkend. De laatste weken heb ik veel last gehad van mijn linker elleboog. Vooral na het wakker worden is hij pijnlijk en stijf. Het opzadelen wordt steeds moeilijker en doet pijn. Ik begin nu ook te geloven, dat het een peesontsteking is. Nooit eerder gehad en weet ook niet waardoor het is ontstaan.

Voor lezers, die zo'n reis ook willen gaan maken met hun paard, één zeer belangrijk advies: Bespaar NOOIT op je schoenen. De eerste dag al trapte Waldo op mijn hiel en deed dat later nog vele malen. Door hele goede (maar ook dure) Meindl-s te dragen, werd groter leed voorkomen. Zie de beschadigingen op mijn hielen.

Volgend jaar, half mei, gaan we verder door het Franse land.(bij leven en welzijn) Dan over de historische pelgrimswegen, waarvan de eerste begon in Namur, via Reims en Auxerre naar Vezelay. Steeds maar weer verder....op onze reis naar morgen.

Ook namens Waldo, iedereen bedankt voor de belangstelling, de gemailde foto's, verleende hulp en gastvrijheid die wij onderweg mochten genieten. Zonder jullie hadden wij het niet gered.  Au revoir et bon voyage vers...

Mensen met vragen over onze reis, mogen mij mailen op Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.   of dit adres toevoegen aan hun messenger.

Ik ben mij er van bewust, dat er mensen zijn, die denken het allemaal veel beter en veel sneller te kunnen vanaf achter hun pc. Prima...niks mis mee.. maar laten ze het vooral doen !!!

 Beesel – Herkenbosch

Om 07.00 uur schrok ik wakker van een rammelende skelter, die langs mijn tent scheurde. Peuters staan vroeg op, blijkt. Gelijk maar opgestaan. Het had vannacht veel en hard geregend. Gelukkig stond er een overdekte picknicktafel naast mijn tent, waarop ik rustig mijn ontbijtje kon klaarmaken.

Waldo uit de wei gehaald en eerst zijn hoeven eens een flinke bekapbeurt gegegeven. De eerste keer na aanvang van deze tocht. Ze zagen er nog redelijk goed uit doordat ik hem regelmatig zonder schoenen over het asfalt liet lopen. Alleen de steunsels moesten worden weggesneden. Duidelijk was te zien dat de straal mee droeg en amper afsleet. Morgen maar weer eens een dag zonder schoenen rijden.

Na vertrek eerst een spoorlijn over, dan via een rotonde en een viaduct, de nieuwe A73 over. Dat is geen probleem meer voor Waldo. Hij kijkt niet eens meer de diepte in, terwijl de vrachtwagens onder hem doorzoeven.

Vervolgens de donkere bossen van het grensgebied in. Soms reden we in Duitsland en dan weer in Nederland. Pluvius was ons goed gezint. De ene bui na de andere stortte hij over ons uit. Flinke onweersbuien met heel veel regen. We gingen langs mooie vennen en uitgestrekte heidevelden. Op één of andere manier lijken de Duitse bossen donkerder dan de onze. Geen mens tegengekomen. We reden flink door en omdat we niemand zagen, geen praatjes gemaakt, wat ook veel tijd oplevert.

Via Swalmen, Boukoul en Asenray naar Herkenbosch om te eindigen op de rijstal Venhof. Ik wist niet of ik daar welkom was. Gewoon maar gaan vragen. Ik reed via een ruiterpad vanuit het bos zo het erf op.

http://www.venhof.nl/cms/pages/home.php

Antieke stallen opgetrokken met oude bakstenen. Mooi om te zien. Er waren lessen bezig. De lespaarden zagen er gezond en glanzend uit. Zie je niet vaak. Rondom de stallen ruime groene weiden afgezet met lint. In het restaurant vroeg ik of ik daar kon overnachten en ja hoor, dat kon. De eigenaar hielp mij, om de bepakking naar een blokhut te brengen.

Waldo kreeg een ruime box, met een voerbak waar al een paar kilo biks in lag. Dat heb ik er eerst uitgekiepert, want deze meneer heeft geen krachtvoer nodig. Ik vroeg om onbeperkte hooi gift en dat kreeg hij ook. Beetje ongelovige gezichten wel, maar ik kreeg s'avonds de gelegenheid om dit alles toe te lichten.Waldo verkeerde in een prima conditie, dat zag iedereen die verstand van paarden heeft. Hoefschoenen blijken voor velen een wondertje. Soms vragen mensen of ze een pootje van Waldo mogen optillen om de schoenen goed te kunnen bekijken. Het begint er langzamerhand op te lijken dat ik een promotie-tour aan het maken ben voor het gebruik van hoefschoenen. Verschillende mensen vertelden me, na deze gezien te hebben, te overwegen om ze ook aan te schaffen. Ik mocht douchen in een stacaravan en kreeg korting, omdat ik maar alleen sliep in de blokhut, die voor 4 mensen was ingericht. Lekker gegeten in het restaurant, waar Jose mij bediende. Ze had zelf ook een Fries, dus contact was er zo gelegd. s'Avonds nog gezellig zitten borrelen en kletsen over mijn tocht met Jean, Moniek, Jose en de eigenaars. Hartelijke, lieve mensen weer.

Beetje laat naar bed, dat wel.

Millen – Waremme

Vanmorgen vroeg op. Geschoren en koffie gezet. Broodje gegeten en Waldo gezadeld. Afgerekend, viel een pietsje tegen en op naar Sluizen, Vreren, Rutten, Lauw, Otrange, Oreye, Bergilers, Lantremange en Waremme.

  Een mooie rit door leuke dorpjes over heuvels en door dalen.

  In Rutten belandden we op een terrasje. Waldo kreeg water en ik een biertje.

 

Een grote boerentosti met soep ging er wel in. Ik mocht van de eigenaar op zijn laptop internet bankieren. Hij vertelde een verhaal over een groot spektakel dat ieder jaar in Rutten wordt opgevoerd. Zo rond 1100 was er in Rutten een pelgrim, die terugkwam uit Santiago de Compostela, samen met nog 7 volgelingen door ene Hacco vermoord, omdat ze tijdens zijn afwezigheid met toestemming van zijn vrouw, in zijn kasteel hadden overnacht. Hij was een heiden en had een pesthekel aan christenen. Hij achtervolgde de Friese pelgrim Evermarus met zijn volgelingen en vermoordden hen in het bos nabij Rutten. Later is Evermarus heilig verklaard, omdat er wonderen aan hem werden toegeschreven. Elk jaar op 1 mei wordt door een groot aantal figuranten de moord nagespeeld. Ook is er een processie, waarbij zijn beenderen worden rondgedragen. Mooi verhaal. Ik informeerde voorzichtig of er nog nakomelingen van Hacco in Rutten woonden. Lachend gaf hij een ontkennend antwoord. Verder maar weer. Door Lauw op naar de Frans genaamde dorpjes.

Het begon erg warm te worden. Aan Waldo kon ik merken dat hij moest wennen aan de heuvels. Ik trouwens ook.   

Het landschap en de vele kleine gehuchtjes blijven vredig en mooi. Toch begint het ook wat saai te worden. Ik volg nu vooral de smalle asfaltweggetjes door de landerijen, die de dorpjes verbinden en allemaal ook weer uitkomen op een N-weg die de provincie doorsnijdt.

Na Otrange langs Oreye en Bergilers naar Lantremange. Het begon langzamerhand tijd te worden om een plekje voor de nacht te gaan zoeken. Ik zag gedurende de dag, veel boerderijtjes met wat paarden in de wei, dus ik was niet bang om geen onderdak te vinden. Nu ik ging uitkijken naar zo'n adres, zag ik ze niet meer. Ergens voor Waremme, werd ik achterop gereden door een grote combine. Ik kon een gedorst veld inlopen met Waldo, want elkaar passeren op de smalle weggetjes is onmogelijk. De boer stopte en begon een praatje. In mijn beste Frans vroeg ik hem of hij iets voor me wist om te overnachten. Kon wel bij hem zei hij. Tentje naast de wei van Waldo.

We waren moe. Beetje eten gemaakt en in mijn tentje gaan liggen. Lag nog wat te prakkiseren over het feit dat de soldaten van Napoleon tijdens hun opmars te voet, met volle bepakking, geweer en munitie, over de slechte wegen van toen, wel 55 km per dag aflegden. 4 dagen achtereen, rustdag en weer hop met de geit. Onderweg nog even een veldslag hier en daar. Ongelofelijk !. Wat loop ik dan te mierenneuken over 30, hooguit 40 kilometer per dag, zonder bepakking over keurige asfaltweggetjes? Gedurende de dag foto's gemaakt, waarvan er vele overbelicht bleken te zijn. Ik doe iets fout met de instellingen, maar ben er nog niet achter wat. Ik heb die verwijderd uit het geheugen en ben nu kwijt welke foto, bij welk dorp hoort. Niet zo erg lijkt mij.

Helbricht – Millen

Werd om 8 uur wakker, door het lawaai van regen op de caravan. Gadver...in de regen vertrekken is geen pretje. Gauw aangekleed om naar Waldo te gaan kijken. Op de sandalen richting wei. Was wel een kilometertje lopen. Ik zag hem staan met zijn kont in de wind en regen. Hij stond op rust en voorzichtig liep ik weer terug. Hij had mij niet opgemerkt. Als hij mij gezien had, dan was hij naar mij toe komen draven. Bij Jo in huis een ontbijtje gehad. Nog even zitten praten over zijn paardenfokkerij en hoe hij dacht over de toekomst van de Friezenfokkerij. Onder belangstelling van wat gasten Waldo gezadeld. Jo wilde beslist geen geld aannemen voor de overnachting. Toch wilde ik hem iets geven. Ik gaf een huisvriend van hem geld, om dat later, na mijn vertrek aan de dochter te geven voor in haar spaarpot. Na het afscheid op naar Millen. Hiervoor moesten we eerst door en langs een aantal dorpjes. Eerst Neerharen, Lanaken, Veldwezelt, Kesselt, Vroenhoven, Reukelom en Riemst.

We zijn wel 3 x het Albertkanaal overgestoken. Het stuk langs het kanaal in Lanaken en vervolgens over het industrieterrein was geen pretje. Zware industrie, het daarbij horende vrachtverkeer en lawaai..

Ik was blij om het achter ons te laten. Belgen rijden hard over de binnenweggetjes merk ik op. Waldo had er vandaag zin in. Hij stapte stevig door. Hij had het onweer afgelopen nacht goed doorstaan en hij glansde als een spiegel. Het bleef vandaag aardig droog, maar wel veel wind. Lekker om te rijden. Het landschap ging veranderen.

De heuvels werden glooiend en de wegen ook. Wat is het hier toch prachtig. Grote graanvelden, afgewisseld met boomgaarden. Overal kerktorentjes van de zovele dorpjes om me heen.

Het valt me op dat de bevolking hier wat terughoudend is. Ze spreken je niet zo gauw aan, maar als ik ze iets vraag, dan praten ze honderd uit.

Ik hoorde dat er in Millen een manege zou liggen en ja hoor..met behulp van een man op de fiets, die er toevallig naast woonde de juiste weg gevonden. Een wat ouder echtpaar dreef de kleine manege. Het was zomer en al de paarden liepen in de wei. Eigenlijk was de manege gesloten en kon ik dus weer in de voyer slapen op de bank.

Waldo kreeg een box en een kleine wei tussen de huizen van het dorp.

Heel apart. De boer was uit een kersenboom gevallen en had zijn ribben gekneusd. Hij schuifelde over het erf. Om de paar minuten een hevige knal van het carbidkanon om de spreeuwen weg te jagen in de kersengaard. De kersen smaakten heerlijk zoet. Er kwamen geregeld mensen op het erf om kersen te kopen. Jongelui uit het dorp verdienden wat bij, door de kersen te komen plukken. Het was een gezellige bedoening op het erf. Buurtjes kwamen nieuwsgierig kijken wat voor een snoeshaan er nu weer in het dorp was aangekomen. Veelal oudere boertjes met veel verstand van paarden. De hoefschoenen gingen weer van hand tot hand. Ze vonden ze prachtig. Vandaag zo'n 35 km afgelegd over toch wel stijgende wegen. Ik zag aan Waldo dat hij moe was. Het werd weer eens tijd voor een rustdag. Hij had een lekkere wei en een box voor de nacht. De boer wilde s'nachts het paard op stal hebben. Hij kreeg onbeperkt hooi,en een zoutblok waar hij lekker van likte. Gegeten in restaurantje “Bij Greetje” Lekkere biefstuk met een grote salade. We mochten een dag langer blijven van de boerin. Ze draaide een extra wasje voor mijn kleding. Lieve mensen weer. Morgen inkopen doen in de buurtwinkel en de tuigage invetten. Wordt ook eens tijd.

12 juli 2008

Rustdag Millen.

Lekker uitgeslapen. Zadel, tassen en tuigage schoongemaakt en ingevet. Daarna naar de buurtwinkel en wat voedsel ingeslagen. Verse harde bollen bij de warme bakker en wasbenzine voor de brander bij een co-op. Soms een buitje, maar meestal een zonnetje vandaag. Waldo liep lekker te grazen in zijn weitje. Leuke dag met een fijne herinnering. Pinnen was niet mogelijk in dit dorp. Deze reis kost gemiddeld zo'n 30 euro per dag, als je niet zelf kookt. De mogelijkheden om zelf te koken zijn beperkt, omdat je maar 1 pit ter beschikking hebt. Meestal 1 pansmaaltijden, zoals nasi of macroni. Rijst met coulash gaat ook vervelen. Eitjes bakken gaat prima en maaltijdsoep ook.

De pensionprijzen voor Waldo wisselen sterk. Van niets tot 15 euro heb ik betaald.

In de loop van morgen ga ik het Franstalige gedeelte van Belgie onveilig maken. Ik nader dan Namur. Ben benieuwd. Beetje laat vandaag gaan slapen. Tassen weer herpakt en de droge was opgeborgen. Linker elleboog begint irritant pijn te doen, vooral bij het onderhands oppakken van dingen. Hoop dat het over gaat.

Elen- Herbricht

Was ondanks het late slapen, toch weer vroeg wakker. Zoemden nogal veel vliegen rond en die begonnen hinderlijk te prikken. Buiten de stal koffie gezet en daarna alles weer ingepakt. Leon zou een ontbijt klaarmaken voor me. Hij ging eerst naar de bakker. In de keuken bij hem gebakken eieren met spek gegeten op het nog warme brood. Heerlijk !!. Hij vertelde dat zijn vrouw op vakantie was. Hij kon door het veulenen van zijn merries niet mee. Hij vroeg me om hem te helpen een aantal merries met hun pasgeboren veulens naar de wei te brengen. Alleen was dat geen doen, want de veulens vliegen alle kanten uit. Dit kon ik niet weigeren. We waren al gauw een uur bezig hiermee. Ik had de moeders bij het halster en hij stuurde de veulens achter moeder aan. In de wei vlogen de veulens tijdens het rennen, dwars door de linten heen, waar overigens nog even geen stroom op stond. Een heel gedoe om ze weer onder het lint door te krijgen. Leon was blij dat ik hem had geholpen. Hij vertelde nog over beroemde springpaarden die hij had gefokt. Alle bekende springruiters passeerden de revue. Het duizelde mij van al die namen. Hij maakte een route voor me naar een stal in Herbricht, waar een Friezenfokker zou wonen naast een camping, had hij ooit gehoord. Eerst mijn schoenen ontdaan van vette klei uit de de natte weide, Waldo opgezadeld en op pad maar weer. Door de plaatsjes Boolen, Stokkem, Meeswijk(kasteel),

Leut(mooie kerk),

Eisden, Vucht, Maasmechelen, Kotem en Uikhoven.

Het was een toeristisch fietspad met nogal wat cafeetjes langs de route.

Verboden voor paarden uiteraard, maar ik ben niemand tegengekomen, die ons wegstuurde.

Het pad liep veelal over dijkjes langs de Maas, waardoor ik een goed uitzicht had over de landerijen en de Maas zelf. Toch nog wel een lange tocht.

Zo'n 40 kilometer. Ik heb de helft gereden en de rest gelopen.

Bij een voetpontje zat een oude veerbaas in een schommelstoel onder een afdak. Ik vroeg hem of hij iemand kende in de buurt die paarden fokte zoals ik had. Nou en of, die kende hij wel. Was nog wel een eindje tippelen over een landweg, door het overloopgebied van de Maas.

Een andere dorpsbewoner fietste wel met me mee, bood hij aan. Zo kwam ik aan bij de fokkerij van Jo Eurlings.

Hij fokte sinds een paar jaar alleen maar Arabo-Friezen. Daar was grote vraag naar, volgens hem. De veulens zagen er goed uit. Wel wat ranker dan een echte Fries. Hij vond Waldo geweldig. Precies het type paard, waar hij op viel. Breed, mooie halshouding en korte rug. Prima paard voor dit soort werk, was zijn commentaar. Paard mocht in een wei iets verderop, met uitzicht over de Maas.

Ik mocht slapen in de caravan van een neef, die op het erf stond. Er werd gauw een maaltijd voor mij in elkaar geflanst. Grote kippenpoot met salade, brood en nog meer lekkere dingen. Wat waren deze mensen toch gastvrij. We dronken nog wat biertjes en ik ging voldaan naar bed.

Ik lag nog niet of er brak een hevig onweer los met hagelstenen. Wat een lawaai op de caravan. Ik maakte me zorgen om Waldo in zijn toch wel vreemde weide. Naast hem stonden nog enkele paarden, dat zou hopelijk schelen.

Zo scharrelen we door Belgie over weggetjes, waar je normaal niet komt. Ik ervaar dit gedeelte van Belgie als mooi. Aan de andere kant van de Maas ligt Nederlands Limburg.

In de verte zag ik de St. Pietersberg liggen. Het einde van het Pieterpad. Ik ben er dan wel niet geweest, maar dat geeft niet. Het Pieterpad is makkelijk te volgen omdat het gemarkeerd is. Het grote nadeel van het pad is, dat het steeds dwars door steden loopt. Dat is ook voor wandelaars niet leuk. De meeste mensen die het pad lopen, zijn stadsbewoners en die willen juist door de natuur wandelen. Plaatsen zoals Groningen, Coevorden, Doetichem, Venlo, Roermond, Sittard etc zijn makkelijk te omzeilen. Eigenlijk zouden er alternatieve routes in het boekje moeten staan, zoals bij Ommen. Ik heb veel wandelaars gebogen over kaarten zien staan, voor een grote stad, om die te ontwijken. Kennelijk is daar behoefte aan. Verder niets dan lof over de route, die in totaal zo'n 500 km lang is. Door eerst het Jacobspad te volgen tot aan Rolde, het vele omrijden en soms verdwalen geeft mijn GPS heel wat meer afgelegde kilometers aan. Niet dat ik daar iets om geef...ik heb gewoon wat langer genoten.

Het reizen met een paard, levert beslist geen tijdwinst op, integendeel. Een paard vereist voeding onderweg, meer nog dan wij. Om de paar uur een half uur grazen is beslist nodig. 2 tot 3 maal drinken onderweg is normaal. Een paard stapt gemiddeld 6 km per uur, een mens 5. Door de bepakking is draven bijna geen optie, alles klappert op en neer. Ik heb het soms wel gedaan, maar het rijdt niet lekker, terwijl de rug van het paard overmatig wordt belast. Ik loop veel naast mijn paard, mede omdat ik ook een fysieke bijdrage wil leveren, tijdens onze tocht. Als ik de hele reis op zijn rug ga zitten, loopt HIJ de tocht en ik lift mee. Op een paard zitten kan iedereen..niks aan. Je paard afjakkeren doen alleen egoistische dwazen. Het is juist de kunst om samen op verantwoorde wijze zo'n lange tocht te maken, zonder elkaar te blesseren.

Ergens langs de route in Overijssel, stond een rijzige man naar ons te kijken, terwijl ik naast Waldo liep. Hij had een grote witte snor, beetje type oud-cavalerist. Hij sprak me aan en zei ”U bent een echte ruiter “ Ik dacht dat hij stond te dollen en vroeg “hoezo ?” “U loopt, een echte ruiter weet wanneer hij lopen moet “ Hij draaide zich om en ging zijn villa weer binnen. Wat een gevatte man. Misschien heeft hij wel gelijk.

Pey – Maaseik – Elen

Ondanks de regen, toch goed geslapen. Waldo eerst een uurtje laten grazen en toen mijn ontbijtje gemaakt. Ben gaan afrekenen met de boerin en voor het eerst was Waldo duurder dan ik. Mijn verblijf kostte 8.60 en Waldo 10 euro. Vol goede moed begonnen aan de etappe. Eerst langs een provinciale weg naar Susteren om vlak daarna een hoog viaduct over te steken naar Roosteren. Ik kreeg een beetje onbehagelijk gevoel in mijn maag toen ik het bouwwerk zag liggen. Eerst een gigantisch viaduct over de A2, waar druk verkeer over raasde. Niet te breed fietspad waar we over moesten. Het begon weer eens te regenen en de voorbijzoevende vrachtwagens waren in een wolk van water gehuld. We hadden geen andere keus, dus vooruit met de geit. Waldo was rustiger dan ik. Door tegen hem te praten met belonende woordjes werd ik zelf ook wat rustiger. Waldo duwde zijn natte neus steeds in mijn nek, alsof hij wilde zeggen “loop nou maar door, schijthuis, ik volg je wel “ Zo het eerste obstakel waren we goed over gekomen. Nu de tweede. Een kneiter van een brug over het Julianakanaal. Wat een diepte....Hier weer dezelfde gevoelens, maar ook nu ging het weer goed. Bijna goed, want aan het eind van het fietspad zag ik een paar kinderen staan met kleine parapluutjes, waarmee ze liepen te zwaaien. Waldo stond direct stil en begon te snuiven. Nee he? Ik riep naar de kinderen hun pluutjes even dicht te doen. Dit begrepen ze. Nog een beetje wantrouwend liep Waldo op ze af. Het ging goed totdat Mams ook nog even met een plu een stenen trap op kwam met een paar honden, aan het einde van de brug. Een klein huppeltje was het gevolg en hij liep wat harder, om dat enge ding achter zich te laten. Na thuiskomst toch maar weer eens oefenen met die enge dingen.

We zagen Maaseik al liggen in de verte. Nog 1 brug te gaan en wel over de Maas. Daar aangekomen bleek het een brug met een verhoogd fietspad zonder afscheiding tussen de rijbaan. Werd toch nog wel hard gereden over de brug. Bij een schrikreactie zou Waldo zo'n 40 cm omlaag tussen het verkeer belanden. Geen goed plan dus om over het fietspad te gaan lopen. Dan maar over de rijbaan. Het verkeer achter mij werd wat ongeduldig, maar we stapten gewoon door. We liepen direct het oude centrum binnen via wat kruispunten en kwamen uit op de Markt. Deze was bijna geheel volgezet met overdekte terrassen. Gezellige boel. Waldo had veel bekijks en we werden direct uitgenodigd om een pintje te vatten, door een gezin dat ook paarden had. Ze wezen mij de weg door het stadje in de richting van Tongeren. Terwijl een dochter op Waldo pastte ben ik het Bureau voor Toerisme ingelopen om een kaart te kopen van de wandelpaden door Belgisch Limburg.

Op pad maar weer. Ik begon in geldnood te verkeren, want in geen enkel dorp heb ik kunnen pinnen. Terwijl ik door de Boschstraat liep(een drukke winkelstraat)vroeg ik aan een jongen die met mij opliep, of ik ergens kon pinnen. Ja dat kon bij de Dexiabank iets verder op, maar dan moest ik wel naar binnen. Ik vroeg hem of hij dan Waldo even beet wilde houden, terwijl ik ging pinnen. Dat wilde hij. Bij terugkomst stonden er wel een man of twintig rond hen heen. Ik vroeg of het goed gegaan was en of hij bang was geweest. In het geheel niet zei hij en vertelde mij dat hij op een paardenfokkerij werkte. Hij was ziek thuis, omdat hij onlangs was geopereerd aan zijn apendix.( wat een toeval weer, dat ik nét die jongen aanspreek) Op mijn verzoek belde hij naar zijn baas met de vraag of ik daar de nacht kon doorbrengen. Dat mocht.

Ik moest dan wel naar Elen lopen, langs een drukke rijksweg. Geen vrijliggend fietspad, maar wel een stippellijn op het wegdek. Het verkeer raasde ons voorbij. Ik liep tussen Waldo en het verkeer en het ging wonderbaarlijk goed. Hij keek niet eens naar het vrachtverkeer. Na een paar kilometer zag ik voor een, aan de weg liggend autobedrijf, een man bezig aan een auto. Hij vroeg me waar ik naar toe moest. Toen ik hem vertelde dat ik onderweg was naar het bedrijf van Leon Otten, wees hij mij een rustiger weg. Ik moest de rijksweg oversteken en een landweggetje nemen, iets verderop. De rijksweg oversteken in de spits......? 4 banen met razend verkeer oversteken of nog 3 kilometer doorlopen over de fietsstrook en bij een officiele kruising oversteken. Dit soort situaties kom je in Nederland niet tegen. Heb tegenover het landweggetje, zo'n 5 minuten staan wachten op een moment dat er geen verkeer meer aankwam. Toen het kon op een holletje de banen over, en langs maisvelden naar het bedrijf. Daar aangekomen bleek het een enorme fokkerij te zijn van springpaarden.

De Keizershof. Er liepen zeker wel 100 merries met veulens in de weiden rond het bedrijf. Enorm stallencomplex, met eindeloze rijen grote boxen. Leon kwam op me af. Ik mocht een box uitzoeken voor Waldo en kon slapen in de foyer.

Mijn slaapkamer. 

Hij runde in de zomermaanden het bedrijf met de jongen die ik had ontmoet en had al een paar nachten niet geslapen ivm het veulenen van zijn merries. Hij moest die avond weg en vroeg me op het bedrijf te passen. Ja hoor..ook dat nog. Ik wist amper waar ik was. Eerst even naar de frituur geweest in het dorp en daarna begon het wachthouden. Ik lag op de bank, maar viel niet in slaap. Ben een paar keer wezen kijken naar enkele merries met hun veulen die op stal stonden. Ik voelde mij niet op mijn gemak. De twee waakhonden die losliepen sloegen om onduidelijke redenen steeds aan, maar deden mij niets.

Ze liepen achter mij aan door de stallen en wilden bij me komen liggen op de bank. Wie laat er nou zijn bedrijf over aan de eerste de beste vreemde pelgrim, die zomaar je erf opwandeld ? Pas toen ik rond 02.00 uur zijn auto het terrein op hoorde komen, viel ik in slaap.

Herkenbosch – Echt – Peij

Ondanks de rummetjes de vorige avond, toch nog aardig vroeg wakker, zonder koppijn. De manege was vandaag gesloten en ook het restaurant bleef dicht. De vorige avond kreeg ik een zak met een stevig klaargemaakt ontbijt mee naar mijn blokhut, omdat het restaurant de volgende dag gesloten zou zijn. Koffie gezet en het ontbijtje opgepeuzelt.

Rond 9 uur kwam er een wat oudere man de paarden verzorgen. De hele kudde werd in de wei gedaan, wat mooie taferelen opleverde. In volle galop kwamen ze langs mijn hut naar de wei. Alle rassen door elkaar. Mooi gezicht. Terwijl Waldo nog aan zijn ontbijt bezig was, alles weer ingepakt. Vandaag ga ik naar Echt om van daaruit via Susteren naar Maaseik te gaan. Zuid-Limburg is zwaar verstedelijkt en de bossen zitten vol dazen. Ik koos ervoor om langs de Maas te blijven rijden, maar dan aan de Belgische kant. Ik zeg dan wel het Pieterpad gedag en wordt het weer kaartlezen geblazen. Omstreeks 10.00 uur vertrokken door een stuk bos, langs een cafeetje met aardige eigenaars, door de mais-en korenvelden richting Echt/Pey, via St. Odillienberg, waar een heuse basiliek staat en een nonnenklooster.

Ik stond op het punt een wijdse vlakte over te steken, toen donkere wolken zich samentrokken. Ik wist niet of dit zou uitmonden in een onweersbui. Ik bleef dit even afwachten, terwijl Waldo liep te grazen langs de weg. Het begon hard te waaien, wat meestal geen goed teken is. Na een half uurtje de knoop toch maar doorgehakt en begonnen wij aan de lange tippel richting de torens van de basiliek door de graanvelden. Het begon hard te regenen, maar het gedonder bleef uit gelukkig. Na een tijdje scheen de zon weer. Volgens de bordjes langs de route, volgde ik een ruiter- en menroute. Even later zag ik een man voornoemde bordjes schoonmaken. We maakten een praatje over de route.

De torens kwamen steeds dichterbij en kreeg het Vezelay gevoel een beetje terug. Ook daar zie je al van verre de basiliek liggen op de berg.

Aangekomen in het dorp, direct naar het plein voor de basiliek gegaan. Naast de kerk, staat een gebouw, waarin een museum is gevestigd.

Ik bond Waldo aan een paal en vroeg de leidsters van een aanwezige groep jongeren, op hem te letten. Dat wilden ze wel. Ik betrad het museum en trof een alleraardigste conservator, die me direct een flesje drinken aanbood, een stempel zette in mijn pelgrimspaspoort en in het kort de geschiedenis vertelde van de basiliek. Hij was bereid wat foto's van ons te maken en vervolgens klauterden Waldo en ik nog naar het kerkhof boven op de berg. Oude graven met mooie teksten.

Verder maar weer. Via Montfort naar Echt. Op de Pepinushof zou een plekje zijn voor Waldo en mij. Na een heel lange, saaie rechte weg kwamen we aan op de boerderij anex boerenijssalon. www.pepinushof.nl

Waldo moest naast de koeien op stal. Tegenover hem stonden een aantal kalfjes, die verliefd naar hem keken. Tentje opgezet en leuk zitten kletsen met de andere gasten. Langzaam naderde ik Sittard, maar daar wilde ik niet doorheen. Met mijn buurtjes een route uitgestippeld naar Susteren. Zij waren ervaren fietsers en kenden de omgeving als hun broekzak. Vroeg gaan slapen na Waldo nog een uurtje te hebben laten grazen langs de berm.

Belfeld – Beesel

Goed geslapen op de camping. Na het ontbijtje, eerst alle bagage gesorteerd. Overbodige spullen konden terug naar huis. Om 12 uur zouden we weer opgehaald worden door Roel en Marjon van het Jaegershoes.

Nog even gedoucht voordat de taxi kwam. Om 2 uur kwam dochter met de trailer voorrijden. Van betaling wilden onze reddende engelen niets weten, dus de kinderen kregen wat geld voor in de spaarpot. Hierna een hartelijk afscheid en werden Waldo en ik afgezet op minicamping 't Eyveld te Beesel, 3 km verderop. Waldo kon in de wei met de Haflingermerrie van de eigenaars. Afscheid nemen doet pijn, niet alleen voor ons, maar ook voor paarden. Waldo en Muis hinnikten luid naar elkaar, toen Muis in de trailer het erf afreed. Na wat onrustig gedraaf richtte Waldo zijn aandacht op de blonde schoonheid en ging vredig met haar grazen. Moeder was onderweg naar het waterbed en ik ging mijn tentje maar opzetten. Aan het eind van de middag op een geleende fiets naar het dorp om wat te gaan eten. Ik had geen zin in koken vandaag. Voor het eerst tijdens mijn reis, voelde ik me een beetje eenzaam. Terug op 't Eyveld nog wat zitten praten met mijn buurtjes, die met het hele gezin+ twee honden, een fietsvakantie hielden. Daarna maar vroeg de slaapzak in, want morgen wilde ik vroeg vertrekken. http://www.vekabo.nl/eyveld/

Schandelo – Venlo – Tegelen – Belfeld

Heerlijk geslapen. Wilde s'morgens de camper uitluchten en opende een zijraam. Tot mijn schrik flikkerde het hele raam uit het frame naar buiten op de grond. Jezus..wat nu? Er was een stuk van het raam afgebroken. Met het gereedschap dat ik bij me had voor de hoefschoenen, het raam gemonteerd, zodat het weer kon functioneren. Bleek dat er via dat raam eens was ingebroken en kennelijk niet goed was gerepareerd. Als de verzekering het niet dekt, laat dan maar, was de nuchtere uitspraak van hr. Geelen. Door dit alles, veel later vertrokken dan gepland. De familie ging een koetsritje maken met een span Haflingers. We zwaaiden ze uit en gingen onze paarden zadelen.

Het beloofde een warme dag te worden. Morgen worden Anne en haar Muis weer opgehaald. Nog een dagje genieten voor hen. De route naar Venlo, voerde over een lang pad, langs de bosrand, waar het stikte van de dazen. Gauw een andere route vinden was niet makkelijk maar lukte uiteindelijk wel. We reden over een vrijliggend fietspad door de weilanden richting Venlo. De bossen rond Venlo zijn zwaar vervuild met zwerfafval. We reden langs homo-ontmoetingsplaatsen, hoeren op picknickzitjes, cabrio's met marokkanen, tientallen duitse auto,s die leeg op de bospaden stonden en gierende scooters die door de bossen scheurden. Hier moesten we gauw weg. Via een nieuwbouwwijk in Tegelen het boerenland weer opgezocht en koers gezet naar Belfeld. Na zo'n 30 km rijden kwamen we daar aan. We reden langs camping De Eekhoorn. http://www.de-eekhoorn.nl/

Ergens hier zou een paardenpension moeten liggen, Mariahoeve genaamd. We reden langs Zorgboerderij Het Jaegershoes en vroegen aan een vrouw in de tuin of zij de Mariahoeve wist te liggen. Ja dat wist zij, het was geen paardenpension, maar een gewoon pension zonder weiden of stallen. Voor alle zekerheid belde ze nog even. Onze paarden mochten toen in een wei van hen en haar man bracht ons met de bepakking naar camping De Eekhoorn. Weer lieve mensen.  http://www.zorgboeren.nl/zorgboerderij/zorg.php?boerid=1140

Op de nog rustige camping kregen we direct een plaatsje. Alles was al dicht op de camping, maar de eigenaar opende voor ons de winkel even en bakte verse pistoletjes voor ons. Heel uitzonderlijk weer, deze hulpvaardigheid. We waren moe en doken vroeg de slaapzak in. Ondanks de ervaring van het verslonste Venlo, een mooie dag gehad. Warm, dat wel.

Wellooijen - Schandelo

Lekker uitgeslapen en pas om 9 uur op. Zadeltassen konden dicht blijven, wat de brander betreft. Huisje was geheel compleet ingericht. Lekker even ontbeten en met onze gastvrouw in de kantine gezeten om de route voor vandaag uit te stippelen. Lekker bakkie koffie erbij. Lieve vrouw ! Muis krijgt last van zijn zomerexceem, waar hij thuis amper last van heeft. Hij schuurt zich aan alles wat hij tegenkomt. We kregen van de vrouw een fles met brouwsel, dat de jeuk laat verdwijnen en tevens een fles met spul tegen de dazen. Kostte heel duur vertelde ze, maar we kregen het voor niets. Wat een schat !

Kort na vertrek weer een flinke onweersbui. Achter de hoeve was een grote zandafgraving, waar zware vrachtauto's reden. Route gezocht om de afgraving heen, om geen auto's tegen te komen in het bos.

We trokken door prachtige gebieden, maar met veel dazen. Dat verpestte alles wel een beetje. Ze zoemden in een grote wolk om ons heen. We waren op weg naar een verhuurbedrijf van paarden vlak voor Venlo, maar de wegen waren lang, zwaar en nat.

Na een zwerftocht door de bossen kwamen we uit op een kruising van weggetjes. Ik zag iemand in een tuin staan en vroeg de weg naar het verhuurbedrijf. Volgens de vrouw was dat adres niets. Zij wist wel iemand anders in Schandelo, waar we misschien terecht konden. Haar man belde het adres en we waren welkom. Wat een toeval weer. Wij op naar familie Geelen. Na 2 kilometer waren we er. Een wat later bleek, een wel heeel gastvrij, wat ouder echtpaar met 10 zelfgefokte Haflingers in de wei. De man bleek een gevierd showrijder te zijn, met als specialiteit : 6 span voor de koets zonder koetsier. Alles op stem van hem, staande in het midden van de ring. We mochten direct mee-eten en kregen hun camper als slaapplaats.

De tanks werden gevuld om te kunnen douchen. Lekker zitten babbelen over van alles, maar vooral over paarden. Onze paarden stonden in de wei naast de Haflingers. Ik kocht was pilsjes van hen en wilde direct afrekenen voor het verblijf. Ze wilden van geen betalen weten. Hadden zelf vaak ervaren, ergens gratis te mogen overnachten toen ze nog met hun huifkar rondtrokken door het land. Ze vonden het leuk om nu iets terug te kunnen doen. Schatten van mensen. Wat is het toch een wondere wereld. Ik word langzamerhand een verschrikkelijk dankbare pelgrim.

Well - Wellooien

Na een rumoerige nacht omstreeks 08.00 uur op. Ontbijt bij onze gastvrouw binnen. Geweldige gastvrije meid. Alles maar weer ingepakt. Kinderen nog even op Muis en verder maar weer.

Op naar onze stal De Grens en Maashoeve in Wellooien. Na een hartelijk afscheid richting Duitse grens. Door donkere natte bossen. De regen viel gestaag en we droegen de hele dag onze regenkleding. Helaas geen foto's van deze reis. Ik durfde de camera er niet aan te wagen. Mijn vorige sneuvelde ook door regen. We liepen heel ondeugend door een natuurgebied, dat verboden was voor paarden. Over een wildrooster, maar geen wild gezien. Net toen we het gebied weer hadden verlaten, kwam de boswachter aanscheuren over de provinciale weg in zijn groene autootje. Hij deelde ons mede dat deze overtreding 2 x 60 euro ging kosten. Op mijn vraag of hij ons door het gebied had zien rijden, moest hij ontkennend antwoorden. Ik mocht ook niet over het fietspad van de provinciale weg lopen van hem..moest niet gekker worden. Ik moest over het ruiterpad. Dat was er dus niet. Hij draaide wat bij en vertelde ons hoe we verder moesten om Wellooien te bereiken. Was toch nog een hele tippel. Bij een pannekoekenhuisje ieder een pannekoek laten inpakken. Smaakte goed. Vervolgens door de bossen naar de Hoeve. Beetje verkeerd gelopen en het regende soms wel heeeel hard.

We mochten in een huisje slapen. Winkels waren niet te bekennen in de omgeving. Paarden in de wei en ik maar weer op een gammele fiets, waarvan het zadel steeds kiepte naar een supermarktje in Arcen gefietst. Toch nog 6 km heen en ook weer terug. Mijn arme benen krijgen het vandaag wel voor de kiezen. De voetjes doen het wonderbaarlijk goed. s'Avonds wel wat spierpijn, maar de volgende morgen zijn ze weer als nieuw. Anne geniet met volle teugen en vindt alles spannend. Magnetronmaaltijden gekocht en een flesje wijn.   Tjonge wat is het leven weer goed.

http://www.grensenmaashoeve.nl/

Afferden - Well

Na een goede nachtrust en een ontbijtje afgerekend. Wel wat duur voor een pelgrim, maar ach..voor een keertje mag het wel. Via de bossen naar de Maas afgezakt. De lucht werd dreigend en donkere wolken pakten zich samen. In de verte begon het te rommelen. We stapten moedig door. Bij een cafeetje aan de Maas even gezeten en wat gedronken. Een paardenhouder uit de buurt kwam een praatje maken en maakte wat foto's van ons.

Ons doel was om vandaag een stal te bereiken in Wellooien, maar dat was nog heel ver. De lucht werd steeds zwarter. We zagen het dorp Well al liggen toen we de paarden lieten grazen langs de weg. In Well ligt een heus kasteel had ik gehoord. Net toen we daar stonden begon het te regenen. We trokken onze regenjassen aan en waren net van plan om naar het dorp te gaan, toen er een jonge vrouw op een fiets achter ons aan kwam. Ze vertelde dat er noodweer op komst was en dat we met haar mee konden om te schuilen in een kassencomplex. Ze had ons voorbij zien gaan en maakte zich zorgen om ons. Net toen we bij haar binnen stonden brak het onweer los. Waldo en Muis stonden gelaten te wachten.

Wat een geluk toch weer ! Ik bekeek met onze reddende engel de kaart. Ze vertelde dat ons doel nog wel een paar uurtjes lopen was. Ze opperde het idee om bij haar te blijven slapen. Tentje mocht in de tuin en de paarden, naast haar paarden in het land. Kon niet beter.

Na de bui tentje opgezet en op de fiets naar Well voor boodschappen. Bij Esmaralda binnen onze maaltijd in de magnetron en nog koffie gedronken. De hele nacht heeft het gerommeld en we zagen mooie lichtflitsen boven het kasteel.

Gennep - Heijen - Bergen - Afferden

Vandaag niet vroeg op pad. Ik eerst op een geleende fiets naar Gennep om te pinnen en naar het VVV voor een topo kaart van Midden-Limburg. De kaartjes in de routegids van het Pieterpad zijn te klein voor ons. Vaak moeten we hele stukken omrijden. Daarna op pad naar Afferden. Toch ook wel een pittige tippel. Het stikte van de dazen in het bos. De paarden, maar ook wij werden er gek van. Het leek wel een bijenkorf om ons heen. Het werd zaak zo gauw mogelijk uit het bos te komen en de winderige vlakten op te zoeken. Dat lukte aardig en we bleven toch in de goede richting rijden. We kwamen door een natuurgebied met loslopende grazers, waaronder dit soort geiten en bokken.

Op advies van paardenhouders langs de route, het Pieterpad links laten liggen en door gegaan op een route tussen Duitse grens en de Maas. Het Pieterpad laat je een paar maal de pont nemen naar de andere kant en daar hadden we geen zin in. Ook zou deze kant veel mooier zijn om te rijden. De temperatuur steeg tot grote hoogte. Rond de 30 graden en het was benauwd. Onderweg aangebeld bij een huisje om wat water te vragen voor de paarden. Een vrouwtje van in de 80 deed open en ik mocht zomaar haar huis binnen om een paar emmers water te tappen bij de aanrecht. Schijnbaar kan zoiets hier nog. Ik belde onderweg met een boerderijcamping, maar deze raadde mij af om onze paarden bij hem te zetten ivm een dazenplaag ter plekke. Wat nu gedaan ?

We lieten onze paarden grazen in de berm toen er een oudere vrouw langs kwam met twee hondjes. Zij kon ons vertellen, dat iets verderop een paardenhouderij was, waar je ook kon overnachten. Het betrof haar dochter en schoonzoon van een stoeterij. http://www.stoeterij-angelbeeck.nl/home2.html

Een prachtige plek voor ruiter en paard. Een verbouwde boerderij met gastenkamers, paddocks/weides voor de paarden en mooie groepsstallen voor hun eigen paarden. We werden hartelijk welkom geheten en kregen een kamer met douche en hemelbed..jeetje!

We kwamen precies op tijd, want de volgende dag zou een grote groep verstandelijk gehandicapten met hun begeleiders arriveren, die daar een weekje kwamen paardrijden en zou er voor ons geen plaats meer zijn geweest. s'Avonds lekker gegeten bij een restaurantje in de buurt. De waardin kwam bij ons aan tafel zitten en vroeg honderd uit over onze reis. Leuk toch ?