Groesbeek - Gennep

Na een paar daagjes rust, reparatie van de paktassen en het ophalen van Anne met haar pony Muis, zijn we door onze dochter afgezet op de boerderijcamping het Hoge Hof, boven op een heuvel in Groesbeek. Ik kon bij Millingen toch de Rijn niet over met Waldo, omdat daar alleen maar een fietspontje vaart, waarop een paard niet welkom is. Groesbeek is dan het volgende startpunt. Het Hoge Hof bleek een zeer rustige en mooie camping. We huurden de zg.trekkershut voor een nachtje. http://www.dehogehof.com/website/index.php?page=home

Waldo en Muis mochten in een klein weitje van wel 16 ha groot. Prachtige weide op de glooiende heuvels van het Limburgse land. Het leek Oostenrijk wel. Keurig schoon sanitair en bevlogen eigenaars. Een goed begin voor de tweede etappe van het Pieterpad. Dit pad liep over het erf en regelmatig zagen we lopers het bedrijf doorkruisen.

Na een heerlijke nacht, de volgende morgen de paarden opgezadeld. Deze morgen geen hanen die ons wakker kraaiden. Het zou een tamelijk zware rit worden door de korenvelden en bossen rondom Groesbeek.

Waldo liet duidelijk blijken dat hij blij was, Muis weer te zien. Voor mij was het wennen om te lopen met een bijrijder. Moest nu de ander in de gaten houden en mijn voortgang daarop aanpassen.

We reden en liepen langs prachtige klaterende beken, door vette rivierklei, dat zich ophoopte onder de zolen.

De paden waren smal en steil en door de hevige regenval uitgesleten. Knoestige boomwortels waren bloot komen te liggen, waardoor het lopen een inspannende bezigheid werd. Door deze inspanningen, niet meer zo gelet op de routemarkeringen, waardoor we uiteraard verdwaalden op de St. Jansberg. Na een tijdje het pad weer teruggevonden, maar Waldo kon een zeer smalle doorgang niet nemen, door zijn bepakking. Weer een eind om en haalden wel wat capriolen uit. De paarden schenen het wel leuk te vinden.

Gisteravond had ik gebeld met de eigenaresse van camping De Looierheide te Ottersum. We waren daar meer dan welkom. De paarden konden in de wei bij de bejaarde buurman. Deze camping lag niet echt langs de route van het Pieterpad en we moesten een stuk extra lopen. Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen. Vlug tentje opgezet en coulash met rijst gegeten. Het boertje zou op onze paarden letten die nacht. Volgens mij heeft hij dat de hele nacht gedaan, want ik trof hem de volgende morgen weer aan op dezelfde stoel, waarop ik hem deze avond had zien zitten. Het was voor Anne wel wennen aan het spartaanse pelgrimsleven en om in zo'n klein tentje te slapen. http://www.looierheide.nl/

Leuke gastvrije campinghouders, deze fam. Geurts. Nemen tijd voor een praatje met de gasten, waarvan de gemiddelde leeftijd overigens aan het dalen is. Was voor de kleine Muis toch wel een zware tocht op zo'n eerste dag. Toch liet ze geen zweetplekje zien. Haar bepakking is veel lichter..maar toch..huppelt ze vrolijk op haar blote voetjes achter Waldo aan.

Noord Sleen - Sleen

Ondanks het beestenspul om mij heen toch lekker geslapen. Ik begin me langzamerhand af te vragen, waarom boerencampings bijna allemaal inplaats van wat grazende koeien in de wei, zoveel lawaaischoppers op het erf houden. Kraaiende hanen, mekkerende geiten, snaterende eenden, ga zo maar door. Het lijkt mij dat de gasten hier voor hun rust komen. Rond 5 uur schrik je wakker van het lawaai, maar rond 7 uur is alles weer stil. Je dommelt weer in en rond 9 uur wordt je echt wakker.

Ik had vanmorgen vroeg willen vertrekken maar had me dus verslapen. Rond 11 uur was ik weer gepakt en gezakt. Mijn volgende stop zou volgens het boekje Coevorden moeten zijn en dat lag 30 kilometer verderop en dat ging ik dus niet halen vandaag. Dan maar iets dichterbij zoeken om te overnachten. Het gekke is dat ik s'morgens niet weet waar ik s'avonds slaap. Het kan me ook weinig schelen, moet ik eerlijk vertellen. We zien het wel. Zo zijn er wel meer dingen, die ik anders ben gaan beleven. Ik heb mijn horloge bij aanvang van de reis afgedaan en nog geen seconde gemist.Tijd speelt geen rol meer voor mij. Het gevoel van een knorrende maag, kende ik niet meer. Door spierpijn loop ik heen en ik slaap als een blok. Ik kan alles eten op een nuchtere maag. Brood met sardines of makreel spoel ik als ontbijt weg met sterke koffie zonder ook maar één moment misselijk te worden. Ongemerkt krijg je trek in zoute of zoete producten. Het lichaam heeft dat kennelijk nodig. Als ik s'avonds in de opening van mijn tentje zit te schrijven, dwalen je ogen automatisch langs de luchten, die voorbij trekken.

Daar kan ik intens van genieten. Niemand om mee te kletsen en dus ook niets om je aan te ergeren. Heel apart hoe je zo'n afgelopen dag verwerkt. Gevoelens van voldoening..zo dat hebben we toch weer mooi geflikt, dankbaarheid om hoe Waldo de ritten doorstaat en hem daarna zo lekker te zien grazen in de ondergaande zon.

Een moe, maar toch niet onprettig, gevoel in het gehele lichaam.Verstoken van wereldnieuws, internet, radio en andere ongein. Geen haar op mijn hoofd die er naar verlangd. Kocht laatst een krantje op een camping. Heb het doorgebladerd, niets gelezen en gelijk weer weggegooid. Geen interesse.

Via wat autochtonen kwam ik die middag terecht op een minicamping Pieterom in Sleen. Nette camping met weinig gasten. Waldo kon in de wei.  www.pieterom.nl

Onderweg het grote hunebed De Papeloze Kerk aangedaan, dat eenzaam in het bos ligt mooi te wezen.

Iets verder ligt een monument ter nagedachtenis aan een Engelse bommenwerper, die in 1943, op die plek was neergestort. In het monument is plaatstaal afkomstig van het vliegtuig verwerkt met daarop de namen van de omgekomen bemanning. Indrukwekkend. Heb er even bijgestaan en hun namen hardop gelezen, ik was toch de enige in het bos, en hun postuum bedankt. Verder lopend, maakte ik mij een voorstelling hoe het gegaan zou kunnen zijn...brrr!

Langs de Galgenberg op naar Sleen. Het begon te regenen en niet zo zachies ook. Het leek wel of de vissen het land wilden veroveren :-) Op de Brink aangekomen hadden we nogal bekijks. Op aanraden van een vrouwtje gegaan naar voornoemde camping. De wei van Waldo was een biljartlaken. Er stond zo weinig gras, dat je een luis kon zien knipogen. Langs de bermen stond zat, dus dat werd weer lang staan naast mijn grasmaaierpaard. Eenpansmaaltijd nasi gekocht op de Brink.

Morgen naar Coevorden. Ik zag er tegen op. De route liep dwars door de stad. Ik begin een aversie tegen steden te ontwikkelen. Veel te druk. Niet voor Waldo want die loopt overal doorheen, maar meer voor mijzelf. Nou ja we zien wel weer hoe het gaat uitpakken. Na Coevorden gaan we Drenthe verlaten en trekken Overijssel in. Die gedachte is niet aangenaam. Ik ben nu eenmaal een Drenthe fan. Ik voel me er thuis.

Laren – Vorden

Vanmorgen lekker lopen tutten. Waldo uitgebreid laten grazen tussen de onbemande caravans en daarna heeel lang gedoucht en koffie gedronken. Omdat de laatste route van deel 1 van het Pieterpad, maar 16 km is, rustig aan gedaan. De eigenaar van deze camping wilde me wel ophalen met de trailer als ik in Vorden was gearriveerd, zodat ik vannacht hier ook nog kan kamperen. Dat leek me een goed plan. Kon ik mijn tentje laten staan en zonder veel bepakking het laatste traject rijden vandaag. Waldo opgezadeld en afgereisd naar Vorden in Gelderland.

Afwisselend landschap met veel mooie kastelen en landhuizen uit vorige eeuwen. Ik liep langs huize Ross en hoorde een hoge stem vanachter een heg vandaan komen. Ik zag een echte dame op hakjes door het gras rennen. Ze vroeg of het paard misschen een slokje water wilde. Ik was nog niet echt lang onderweg, maar ach..zo'n aanbod sla je niet af. Ik liep terug en ging de poort door naar het landhuis. Bij het koetshuis stond de dame al te wachten met een emmertje water. Waldo maakte zijn lippen nat en tilde de emmer op met zijn tanden. Onhebbelijke gewoonte van hem, want hij laat hem dan ook onverwachts vallen, waardoor iedereen nat wordt door het opspattende water. Het was een echte dame, ongetwijfeld van een zeer goede komaf zo te zien en te horen. Ze vond Waldo prachtig en aaide hem langdurig. Ze had 15 stallen vertelde ze, maar die stonden leeg. Rijden deed ze niet meer, want ze had haar stuitje gebroken bij de val van een paard. Ook weer een leuke ontmoeting, zomaar spontaan en onverwachts.

Op naar het bostraject. Spoorlijn over, brug over en Waldo even laten grazen in het openbare groen. Er kwam een man voorbij lopen met een rugzak een zonnebril en een blindenstok, waar hij mee liep te zwaaien. Ik sprak hem aan en vroeg of hij het Pieterpad aan het lopen was. Inderdaad dat was hij aan het doen. Krijg nou wat.. Hij had het hele routeboekje ingesproken op een soort walkman. Ik ben een tijdje met hem opgelopen en leuk lopen kletsen. Bij hem was een hersentumor verwijderd, waardoor hij blind was geworden en zijn reuk was weg. Smaak had hij nog wel. Kon nog maar 6 % zien. Op mijn vraag welk gedeelte hij dan nog van mij kon zien, moest hij lachen. Het voordeel was, zei hij, dat dit op zijn 42e jaar was gebeurd, dus hij kon zich nog een voorstelling maken van allerlei dingen. Hij kwam uit Terneuzen en was gescheiden. Vrouw was weggelopen omdat ze niet kon leven met zo'n blinde man. Hij liep als een speer en ik had moeite hem bij te houden. Hij werd nergens door afgeleid en liep alleen maar. Hij was hopeloos verdwaald op het bospad dat ik beschreef met die bomen over het pad. Hij was in het wilde bos terecht gekomen en wist niet meer welke kant hij op moest. Toevallige wandelaars hebben hem uit het bos geplukt en weer op het rechte pad gezet. Had beroerd kunnen aflopen, dat besefte hij ook wel. Ben maar bij hem gebleven tot in Vorden. Hij liep een eindje voor mij en ik zag hem de mist in gaan bij een opbreking van de weg. Hij stootte ook vaak zijn hoofd tegen borden en lage takken. Ook een voordeel, zijn haar bleef netjes achterover gekamd !! We gingen weer langs mooie landgoederen en ik vertelde hem wat ik allemaal zag. Dat vond hij leuk. Ik waarschuwde hem voor slagbomen en loodste hem door de doorgangen.

De blinde man loopt voor mij uit. 

Ging best goed, al zeg ik het zelf. Bij het eerste cafe in Vorden, riep hij dat hij een grote pils ging drinken. Gelijk had hij. We namen afscheid en ik ging door. Ik stierf van de honger. Ik zocht een bakker in een druk straatje en het meisje kwam naar buiten. Grote appel envelop gekocht. Uit het tegenover liggend cafe kwam een rondborstige dame die me vroeg of het paard geen dorst had. Weer zo een. IK had dorst, maar daar dacht niemand aan. Waldo kon geen water meer zien. Om de binding gaande te houden, zei ik maar dat hij veel dorst had. De aangeboden emmer water duwde hij direct om. Ze vroeg waarom hij dat deed. Ik vertelde haar dat hij hiermee bedoelde dat de baas geen water lustte maar wel bier. Ze kreeg hem door en rende al lachend naar binnen en kwam terug met een groot glas bier. Heeerlijk !! Een barmeisje haalde een nieuwe emmer water voor Waldo, die hij direct weer om gooide. Roodborstje keek me aan en zei: jaja nog een biertje zeker? Bedankt goede vriend, we worden langzaam een team !! We hoefden niets te betalen.

Op naar het kasteel van Vorden. Het einde van dit verhaal. Klein stukje lopen en daar lag het kasteel in al haar glorie. Kon er niet bijkomen door een slagboom, die niet op slot zat. Boom open en wij weer verder. Prachtig !! In mijn verbeelding zag ik de dames in hun hoepelrokken uit hun rijtuig stappen en de trappen opklimmen.. Nu stond ik daar samen met Waldo.

Een pauw stapte statig rond. In het kjoetshuis was een afdeling van het gemeentehuis gevestigd. Een ambtenaar kwam toevallig naar buiten. Op mijn verzoek maakte hij wat foto's van ons. Leuke hartelijke man die van alles vertelde over het kasteel.

Niemand joeg ons weg. We verlieten het terrein weer en ik liet Waldo lekker eten van het malse kasteeltuingras. Ik heb lekker in het gras gelegen met mijn hoofd op het zadel, wachtend op mijn lift terug naar Laren. Het was een fijne zonnige dag geworden.

De laatste dag van het eerste deel van mijn reis naar morgen. Met voldoening dacht ik terug aan de vele leuke momenten die wij mochten meemaken. Dit kon niemand meer afpakken van ons, die zaten in de knip, zeg maar. Hoe zal het verder gaan? Mijn vrouw wilde graag een weekje meerijden  op haar paardje. Daar is een mouw aan te passen, denk ik. Waarom ook niet.

 Maak je geen zorgen, binnenkort weer een verhaal over een nieuwe morgen.

Nijverdal- Holten-Laren

Het was een winderige nacht. Tentje klapperde er op los. Toch heerlijk geslapen na een zware dag. Omstreeks 10.00 uur weer vertrokken. Alles was gratis op dit adres. Chapeau, lieve mensen !! Paardenmensen onder elkaar..gaat meestal goed. Lange wegtrajecten tot aan de Holterberg. Prachtige natuur. Praatje gemaakt met een lange afstandfietser die op een bankje zat. Hij fietste heel Nederland rond langs de grenzen. Aardige man.

Over de Holterberg, smal viaduct over de A51, Waldo vond het een beetje eng en huppelde er over heen.

Uiteraard weer vriendelijke buurtbewoners die ons bijstonden met water en koffie. Het wordt eentonig maar het blijft wonderbaarlijk in ons egoistische Nederland. Smalle bruggetjes over kanalen. Heel eind over een dijkje langs de Schipbeek. Aan weerszijden staan eeuwenoude beuken. Ik zag er eentje die door de bliksem was getroffen. Prachtig om hier te lopen.

We kwamen langs verschillende onbemande kraampjes, bedoeld voor de wandelaars. Alles was geprijsd en een potje voor het geld. Al met al toch weer een pittige tocht, maar ach.. alles went. Mooie landhuizen gezien uit vervlogen tijden. Prachtige landgoederen waar ik doorheen ben getrokken.

Ik ben te laat geboren..denk ik weleens. Terecht gekomen op manege/fokstal/minicamping De Meiden van Haarman. Aardige mensen met 3 mooie dochters tussen de 16 en 25 jaar. De jongste nog op school en de twee oudsten runden de manege. Ma was verpleegster en pa paardenfokker en handelaar. Leuk allegaartje. www.demeidenvanhaarman.nl

Tentje opgezet en Waldo in een paddock. Op de fiets naar Laren. Snackbar was dicht op maandag, dus toch maar wat deftiger gegeten. Varkenscotelet in een lekkere saus etc. Heb alle bakjes leeggegeten tot grote verbazing van de ober. Na terugkomst lekker biertje gedronken met de familie en veel verhalen aangehoord. Waldo nog laten grazen tussen de caravans en toen naar bed.

Nieuwe Brug-Hellendoorn-Nijverdal

Om 05.30 uur opgestaan. Eerst Waldo laten grazen. Hij had grote honger. Na 1 ½ uur was ik het wel zat en hij ook. Alles vlug ingepakt en koffie gezet. Had de koffie net op of een zeer mollige oude dame in een ochtend jas kwam mij koffie brengen. Het was oploskoffie en dat lust ik echt niet. Ze duwde mij de beker in mijn handen, ik greep per ongeluk mis waardoor de beker viel. Dom van me :-) Ze wilde nieuwe gaan halen, maar dat hoefde niet, zei ik. De beheerders waren nog niet wakker. Ik moest nog afrekenen. Nog even lopen lummelen, maar hen toch maar wakker gebeld, want ik wilde weg. Ik betaalde de mooie eigenaresse in haar ochtendjas 15 euro en vertrok gauw. www.nieuwe-brug.nl  Het was heerlijk rustig in het bos maar het werd al gauw benauwd warm. Het leek alsof de dazen op ons hadden gewacht. Met tientallen vielen zij ons aan. Waldo sloeg met alles wat hij kon bewegen en wilde er van door. Ik trok hem gauw in de schaduw van het bos. Hier konden we echt niet blijven. Ik stapte op en reed met hem tussen de bomen door in de richting van de weg. Daar aangekomen, waren de dazen ook weg. Het waaide op de weg..heerlijk !! Langs het fietspad dan maar langs de N weg, richting Hellendoorn. Best wel een lange tippel van 16 km. Ik kreeg last van 2 tenen van mijn linkervoet. Waldo even aan een hek gebonden en voor het eerst de verbandtrommel gebruikt. Op de tenen een pleister gedaan en het liep gelijk al pijnloos.

Veel paarden langs de wegen ook veel motorrijders op de weg. Een groep van zo'n 30 oude Harleys, maakte dat Waldo ook wat actiever ging lopen, ik liep me het lazerus. Onderweg nog water gedronken en koffie gehad bij een boer langs de weg, die het spontaan aanbood. Kwam wandelaars tegen die aan het oefenen waren voor de 4 daagse. Haha..wij liepen de 14 daagse van zo'n 30 km per dag. Eindelijk kwam de molen van Hellendoorn in zicht.

Weer water gehad van een bewoner. De koffie was op zei die..Ja ook dat kan gebeuren. In het dorp, neergezakt op een terrasstoel en ik bestelde een biertje. Waldo stond naast me te dutten. Opgetrokken pootje, ogen dicht en een hangende onderlip. Hij sliep echt. De uitbaatster kwam even kletsen. Ik vertelde wat we aan het doen waren en kreeg het tweede biertje gratis. Op pad maar weer, op zoek naar het Pieterpad. Dat hadden we gauw gevonden en we trokken langs het Avonturenpark Helledoorn het bos weer in. Drukke weg oversteken en toen begon het te donderen. Op een holletje de weg over en toen het donkere woud in. Even later kwam ik langs een ijskar met softijs. Ik pakte mijn beurs, maar had 20 cent los en voor de rest alleen briefjes van 50. Kon de beste ijscoman niet wisselen. Kleine teleurstelling, dat wel. Ik vroeg een voorbijganger met kinderen, of hij kon wisselen, maar die kon het ook niet. De man bood aan, mijn ijsje te betalen. Geluksvogel was ik weer eens. Praatje gemaakt, kinderen even op Waldo en ik weer verder. Even later brak de zondvloed uit. Hevige knallen en lichtflitsen. Voor ik mijn regenjas aanhad, was ik al doorweekt. Toch maar doorgegaan, want je kan toch nergens schuilen. Ik zag een paar bejaarden met een dubbele fietstas over hun hoofd. In iedere tas 1 hoofd. Geen gezicht. Gek dat mensen altijd hun hoofd willen drooghouden als het regent, bedacht ik me.

Ik kwam langs de Haarlerberg, of beter gezegd er over heen. Was weer eens verkeerd gelopen. zoekende naar het goede pad, veel van de berg gezien. Prachtige struikheide en frisgroene scheuten daartussen. Prachtig gezicht. Overijssel is echt mooier dan Drenthe, moet ik erkennen. Nijverdal naderde en ik moest op zoek naar een slaapplaats.

Pensionstal gebeld, www.stal-olthuis.nl  waar ik welkom was. Na toch nog wel even zoeken, eindelijk gevonden. Tentje opgezet tussen de paddocks. Waldo in een weitje met weinig gras. Kreeg een grote pluk kuilgras van de baas. Waldo vrat als een dijker. Op een geleende fiets naar Nijverdal. Heerlijk shoarma gegeten en maar weer terug. Ben vroeg gaan slapen want ik had de zakken vol. Morgen op pad naar Laren.

Rheeze-Ommen-Nieuwe Brug

9 uur op. Koffie gezet en op naar Nieuwe Brug

Vandaag weer eens een hele dag bos. Lekker rijden dus. Was wel een zwaar traject. Veel mulle zandpaden en ik kreeg een beetje medelijden met Waldo. Volop steekvliegen(dazen) hij werd er gek van. Ik zwaaide met mijn fleecetrui om zijn oren om die krengen weg te houden. Overal op zijn lichaam zaten ze. Mijn handen zaten onder zijn bloed, door ze steeds dood te slaan op zijn flanken en rug. Mij ontzagen ze ook niet en ik werd er ook gek van.

Het route boekje van het Pieterpad geeft een alternatieve route aan, waarbij je de stad Ommen kan vermijden. Ik besloot die route te nemen. Kwam veel pieterpatters tegen die de route omgekeerd liepen. Vooral de weekends zijn populair bij hun, omdat ze het pad in gedeelten lopen. Ook liepen er mensen met ons op. Niet lang, maar lang genoeg voor een praatje. Prachtige bossen, zandverstuivingen en zg. woeste gronden. Over een stuw in de Regge. Veel waterlawaai terwijl we over een ijzeren brug liepen. Waldo keek wel, maar schrok nergens van. Wereldpaard !

Het laatste stuk bos was wonderschoon maar de route liep over veel kronkelige paadjes tussen bomen door. Waldo was door zijn bepakking eens zo breed en het kostte mij moeite om hem zonder schade aan de bepakking tussen de bomen door te loodsen. We kwamen bomen tegen die over het pad lagen. Daar moesten we dan in een grote boog, door het ruige bos, omheen. Volgens mij waren die bomen er met opzet neergelegd om fietsers en ruiters te ontmoedigen.

Ben ook wel moutainbikers tegengekomen, die me waarschuwden voor de omgevallen bomen. De paadjes werden steeds smaller. Bleef niets anders over om dan maar door het ruige bos te ploegen. Waldo vindt dit geweldig. Hij tilt zijn benen dan hoog op en loopt te snuiven van plezier. Onder zijn hoeven het geluid van brekende dode takken. Da's weer avontuur voor hem.

Net over de stuw bij Nieuwe Brug lag de gelijkgenaamde camping. Was geen boerencamping, maar een nog rustige reguliere camping. Douchen kostte 50 cent, poepen ook en vaat doen ook. Weitje werd afgezet op een biljartlaken, dus het werd weer wandelen langs de bermen. Zijn we al gewend.

Tentje opgezet en eten gehaald in een snackbar vlakbij. s'Avonds was er voetbal en ik zag ze al lopen. Bejaarde dames met oranje pruiken, oranje klompen en oranje staarten. Zielig gezicht eigenlijk. Een paar dronken grapjassen gingen in voornoemde uitmonstering een dansje maken naast de prikwei van Waldo die in paniek de wei door vloog. Ik heb ze toen maar even op de schouders getikt en aan hun oranje kunstbaard getrokken, die ik vervolgens ook weer losliet (auwww) en ze dringend verzocht naar de campingskantine te gaan. De bejaarden dropen af en boden de volgende morgen hun exuses aan. Gelukkig verloor Nederland en het was na de wedstrijd al weer gauw rustig. Voor 1 euro wat langer gedoucht en gaan slapen.

Ane – Rheeze

Gisteravond nog een lekker biertje gedronken met Ruud en Aaltje. Sterke verhalen over hun raceverleden. Augustini zou zaterdag komen racen. De bejaarde wereldkampioen was uitgenodigd als publiekstrekker. (Heb nog gevraagd of ze jou kenden Pedro. Je naam klonk niet helemaal vreemd en Aaltje dacht je te kennen uit het verleden) Lekker geslapen trouwens. Iedereen wenste ons sterkte op onze reis. Beetje saai traject over de dijkjes langs de Vecht.

Door Hardenberg heen(heel stadje nog) richting Rheeze. Veel over de weg. Onderweg veel paarden langs de route en een bordje aan een boom : koffie en thee voor Pieterpadlopers 1 euro. Grote thermoskannen en een potje voor het geld. Gastenboekje erbij om iets in op te schrijven. Leuk dat dit nog kan hier.

Beetje zere voeten vandaag. Zeer stille, mooie en schone boerencamping gevonden met nog 1 caravan van een stel uit Boskoop, die hier logeren met 4 Huskeys. Sledehonden. Mogen nergens een camping op met 4 honden maar hier wel. De honden zijn wonderbaarlijk stil en liggen aan een lange lijn. In hun bus 4 kooien voor de nacht. Ze zijn hier om een huis in de omgeving te zoeken, waar ze met hun honden kunnen trainen voor een kar en met een slee. Leuke mensen.

De boer heeft ook een oude Friese merrie en Waldo mag met de bejaarde dame in de wei. De oude doos was gek op Waldo, maar hij was niet echt gek op haar. Niks flikvlooien, ze werd gedoogd, maar er werd niet gezoend. Daar was meneer duidelijk in. Gelijk heeft tie. www.houtekiet.info Op de fiets van Theo (de eigenaar) naar een kampwinkel van een grote camping in de buurt. Wat een drukte daar. Ben blij daar niet te hoeven staan. Eten ingeslagen en gauw weer terug naar de rust. Campings met 1000 staanplaatsen is gewoon. Gadver..moet er niet aan denken !! Eten gemaakt. Blik extra gevulde kippensoep en een pot kippenbouillon met stukken kip, stokbrood met kruidenboter en een biertje...lekker veel peper erin en daarna douchen en voldaan mijn tentje in. Ik was echt moe.

Ane (rustdag)

Het is een regenachtige rustdag. Ik zit in mijn tentje dit te schrijven. Zaterdag wordt hier de Ronde van Gramsbergen verreden. Een wegcircuit op klassieke racemotoren. In het weiland naast Waldo wordt een grote tent neergezet en een renners kwartier. Soms bereikt mij het geluid van een gillende motor die kennelijk getuned wordt. Vlaggen worden gehesen en strobalen gaan voorbij. Langzaam druppelen oud coureurs met familie de camping binnen. Ze reizen dit soort wedstrijden af en bieden gratis hun diensten aan, zoals het afstellen en repareren van de motoren. Iedereen kent iedereen blijkbaar. Naast mij staan Ruud en Aaltje. Ruud is al in de 70 en heeft zijn rug al op 3 plaatsen gebroken en zijn hele lijf zit vol staal wegens breuken. Hij mag niet meer racen van Aaltje, maar hij zou het graag nog willen. Leuke en aardige mensen met mooie verhalen. Fanatiek dat wel. Even later scheuren brandweerauto's , politie en ambulances voorbij. Bleek later dat een bestuurder van een personenauto, zich dood had gereden bij een inhaalmaneuvre op nog geen 300 m afstand van ons. Tja. dit leed gebeurt bijna elke dag en het leven draait gewoon weer door. Je schrikt even maar morgen ben je het al weer vergeten.

Morgen richting Rheeze en dan naar de bossen van Hellendoorn. Ben benieuwd. Nog een paar daagjes en dan zit de helft van het Pieterpad erop. Samen met het Jacobspad zullen wij dan ongeveer 300 km hebben afgelegd waarvan maar, tot nu toe, 80 kilometer in het zadel.

Coevorden – Ane

Om 08.00 uur ontbijtje met het echtpaar. Best lekker. Ik mocht betalen wat ik wilde. Das altijd moeilijk. Ik gaf 25 euro, was meer dan genoeg zei moeder. Schatten van mensen.

De route van vandaag nog even bekeken en besproken met moeder. Ik moest over een viaduct dat in een autoweg lag over het Coevorden-alte-Picardie kanaal. Volgens haar kon ik via een breed talud langs de oprit wel lopen en dan vlug het viaduct over wippen, als er even geen verkeer kwam over de N weg. Kreeg een beetje een rotgevoel. Even over wippen op een weg waar het verkeer 100 km/per uur reed? Er was echter geen andere mogelijkheid. Het MOEST !! Waldo opgezadeld en afscheid genomen. Eerst weer de drukke Europaweg uitlopen, klaverbladje nemen en door het talud langs de oprit naar het viaduct. Het gras kwam tot aan mijn kruis en het graszaad viel in mijn hoge schoenen. Het prikte en jeukte. Waldo begreep er geen reet van en was zeer alert. Het zoevende geluid van vrachtwagens op een nat wegdek, kwam steeds dichterbij. Passerende chauffeurs keken vreemd naar ons. Ik zag ze denken...die zijn gek !!

Na de lange oprit kwamen we bij de vangrail van het viaduct en ja daar sta je dan. Te kijken naar iets wat onmogelijk blijkt te zijn. Een onafgebroken stroom vrachtwagens die richting Duitsland ging. Vlak over het kanaal begon Duitsland. Terug lopen had geen zin en hier blijven staan ook niet. Wat te doen? Waldo schrok van niets meer en begon de toppen van het lange gras af te bijten. Het regende zachtjes en de lucht was donker geworden. Een chauffeur van een oplegger die de oprit op was gereden, remde af en wenkte naar mij. Ik begreep dat ik voor hem uit het viaduct wel op mocht. Mijn brein werkte plotseling super snel. Voor hem uitlopen met hooguit 6 a 7 km per uur over een afstand van 70 meter. Hij achter mij invoegend met diezelfde snelheid. Aanstormend verkeer met 100. Alles volop in de remmen om niet achterop de oplegger te klappen. Waldo op hol en ik er bengelend achteraan? Nee dank u..beste man ik wacht nog even. Wij maken een reis naar morgen en niet naar de eeuwigheid. Die reis komt nog maar niet nu! Ik zwaaide naar hem en maakte hem duidelijk, dat hij door mocht rijden. Ik stak nog wel even mijn duim op, als dank voor zijn aanbod. Hij gaf weer gas. Ik zag nog net dat hij naar iets boven hem greep en in iets aan het praten was.(27 mc bakkie, bestaat dat nog?) Ik keek hem na en voelde me een beetje hopeloos verlaten. 70 meter verder lag de nieuwe vrijheid om onze reis te vervolgen, maar die was nog even onbereikbaar.

De voertuigen denderden voorbij. Sommige bestuurders staken hun hand op. Ik zwaaide maar terug. Kostte niets en ik had toch niets anders te doen. Plotseling was er geen verkeer meer. De weg bleef leeg !! Ik kon het niet geloven. Zeker een eindje terug een aanrijding gebeurd of zo, dacht ik nog. Ik liep voorzichtig de rijbaan op om iets verder over de weg terug te kunnen kijken, want er lag een flauwe bocht in de weg. Ik begon te twijfelen..zou ik het gaan wagen met Waldo. Ik had het nog niet gedacht of ik zag iets dat mijn mond open deed vallen van verbazing. Ik zag... drie trucs aankomen naast elkaar met een slakkengangetje, knipperend met alle lichten die ze hadden. Eén op de vluchtstrook en twee op de rijstroken. Al het andere verkeer achter zich houdend. DIT was voor ONS !!! Zo hard als onze pootjes het konden, renden we het viaduct over. Ik gaf Waldo een schopje onder zijn kont, want hij begreep het niet zo goed en we bereikten veilig de overkant. We doken het talud weer in. Ik keek achterom en ik zag de trucs weer snelheid maken. Ik zwaaide met beide armen, om hen te bedanken. Ze gaven een paar stoten op hun luchthoorn toen ze ons passeerden (vond Waldo minder geslaagd) Dit was echt niet te geloven. Zelfs de bestuurders van de auto's achter hen, staken hun duimen op naar mij. Tjonge jonge dit was ongelofelijk. Kennelijk had de eerste chauffeur hen opgeroepen om dit voor mij te organiseren.Onze dag kon niet meer stuk..gekker nog...onze hele reis kon niet meer stuk. Zoveel hulpvaardigheid ervaren doet wat me je. Jullie mogen het eerlijk weten, kinderachtig of niet, er liepen bij mij twee traantjes van geluk over de wangen toen wij het talud afliepen.

Kreeg een sms van T-mobile, welkom in Duitsland, dat mijn gesprekskosten 58 cent per minuut gingen bedragen. Ik liep gewoon op Nederlandse bodem. Idioten !!

Eindelijk verder op weg naar Gramsbergen. Eerst over een flink industrieterrein, waar waarschijnlijk eens in de week een goederentrein stapvoets door heen rijdt. Nou die reed vandaag dus. Stond een vent met een rode vlag op de weg, terwijl de trein langzaam naderde. Ik mocht na aandringen voor de trein langs oversteken. De trein bleek heeel lang te zijn. Dan een brug over, die na mij omhoog ging. We liepen op een wolk, leek wel. Ik liep langs een tankstationnetje. Een man die aan het tanken was, vroeg waar ik naar toe ging. Gramsbergen? Dan loop je verkeerd. Hij begon uit te leggen hoe ik dan wel moest lopen. Eindje terug etc, etc. Tja.. geluk houdt ook op, blijkt. Na veel gezoek toch de juiste route gevonden. Een kwartier later een auto achter mij. Was de man van de pomp. Schreeuwde door het raam, dat ik goed liep en stak zijn duim op. Ook weer zo iets..wat beweegt zo'n man om achter mij aan te rijden om te checken of ik goed loop..het zal een raadsel blijven. Na weer een N weg overgestoken te zijn eindelijk rust en tijd om mijn voeten te ontdoen van al dat graszaad. Waldo aan een paal gebonden en ik mijn schoenen uit. Sokken uitgeklopt, maar dat pokkenzaad moest ik echt een voor een uit mijn sokken plukken. Mijn aandacht voor Waldo was verslapt, want hij stond toch vast...dacht ik. Ik keek zijn richting op en zag dat hij los stond. Hij had de knoop uit het touw getrokken(zijn specialiteit) Hij begon wijfelend terug naar de N-weg te lopen. Als je iets niet moet doen, is achter een paard aan gaan rennen. Ik riep Waldoooo, kom maar !! Mijn geijkte kreet als hij naar me toe moet komen vanuit het land om hem te laten grazen langs de berm. Verdomd het werkte. Hij keek achterom en schoot waarschijnlijk in de lach toen hij mij op blote gekromde voeten over het asfalt zag lopen. Hij draaide om en kwam naar mij toe. Was dat schrikken. Voor het zelfde geld was hij de N weg opgewandeld met alle gevolgen van dien. Het hele leven is leren..blijkt nu weer eens. Dit zal me niet meer overkomen.

Verder maar weer...langs Klooster naar Gramsbergen. In het centrum een patatje gegeten en een stempel in mijn paspoort gehad van het postagentschap in een drogisterij. Door naar Hardenberg. Niks geen bossen meer, maar glooiende akkers in het dal van de Vecht. Ik had nog geen slaapplaats voor vannacht. Een boer die Waldo van water voorzag vertelde mij dat er geen plaatsen meer waren, waar je met een paard kon overnachten, tot aan Hardenberg. Ik moest daarvoor terug naar het plaatsje Ane. Teruglopen is niet mijn favoriete bezigheid, maar we hadden geen keus. Op naar Ane. Nooit van gehoord..jullie wel ?

Aangekomen op de minicamping De Kleine Weide. www.vekabo.nl/kleineweide/ Lekker rustig en een heel lieve beheerster. Klein aantal caravans en Waldo mocht in de wei van de vleeskoeien. Die moesten het even doen met een weitje minder. Tentje opgezet naast picknicktafel. Heerlijk na zo'n emotionele dag. Echt weer zo'n plekkie waar je je thuis voelt. Knus, lieve mensen, mooie omgeving uitzicht op Waldo en nog leuke buren ook.

Op loopafstand een klein winkeltje die van alles wat had. Voorraadje ingeslagen, flesje wijn om vandaag te vieren. Vanavond weer eens zelf koken. Rijstbuiltje gekookt met een blik coulash en yogurt toe. Mocht even op de pc. van de eigenaresse en kon 2 dagen toevoegen aan de site. Computer was erg traag. Windows 98 nog.

Mijn voeten worden aardig beurs. Geen blaren maar wel rode schuurplekken. Ik besloot een dagje rust in te lassen. s'Avonds een biertje gedronken met de buren, een wat ouder echtpaar uit Rijswijk. Hij een ex motorcoureur en zij een toegewijde vrouw, die wel van een wijntje hield. Niks mis mee !!

We vorderen langzaam maar gestaag. Het Pieterpad voert ons langs de mooiste plekjes, maar het is beslist niet de kortste route. Maakt mij niets uit. Ik wil al lang niet meer zo vlug mogelijk van A naar B. Verdwalen geef ik ook geen reet meer om. Tijd speelt geen rol meer. Ik geniet van alles waar ik loop. Misschien wel goed dat ik in Groningen ben begonnen met de eindeloos lijkende asfaltweggetjes tussen de landerijen door. Erger kon het niet worden. Alle wegen daarna vallen me nu mee. Als ik verkeerd loop...so what. Stom dat wel. Stom van MIJ en niet van een ander. In Groningen dacht ik weleens..wat doe ik hier in Godsnaam. Voor de rest heb ik het goed naar mijn zin. Elke dag weer een nieuwe uitdaging en na zo'n dag alles overdenkend toch steeds weer een voldaan gevoel. Onderweg vriendelijke behulpzame mensen die je de weg wijzen, koffie aanbieden, praatje pot aangaan en adviezen geven. Waldo steelt de show steeds weer. Prachtig paard volgens de boertjes onderweg en de hoefschoenen vinden ze een wonder.

Ik ben geen loper van huis uit. Had er altijd een hekel aan, net zoals aan fietsen. Vandaag heb ik de gehele dag gelopen en ik vind het nog leuk ook. Als Waldo onderweg graast neem ik een rokertje. Meestal stopt er wel een fietser voor een praatje. Zo kuieren we voort zonder zorgen op reis naar een nieuwe morgen. Nieuwsgierig naar wat er achter de horizon ligt.

ANE: In 1227 vond hier een veldslag plaats tussen opstandige boeren onder leiding van Rudolf van Coevorden en de ridders van de Bisschop van Utrecht. Het ridderleger werd door de boeren in een moeras gelokt waarbij de ridders verzopen. De Drentse boeren verkregen hierdoor de vrijheid.

Sleen – Coevorden

Jezus wat was het koud vannacht. Vorst aan de grond en mist. Laat ik nou net op die grond liggen!

Door mijn vriend haan werd ik om 5 uur wakker en moest gelijk sassen. Allemachtig wat een kouwe voeten daarna. Alles was klam en kil. Toen de zon hoger kwam werd het al gauw warm. Na het koffiezetten Waldo laten grazen langs de bermen en daarna weer het inpakken en opzadelritueel. Hoefschoenen aan en wegwezen. Deze keer wel veel belangstelling bij het opzadelen. Allemaal 65+ ers.

Lange wegtrajecten deze keer zag ik in het boekje. Stukjes mooi bos, dat wel, maar over het algemeen asfalt. Viaducten over (favoriet van Waldo, maar niet heus) snelwegen en kanalen.

Onderweg zag ik een paardenspulletje liggen. Er zaten mensen in de tuin. Ik vroeg wat water voor Waldo en voor ik het wist zat ik ook in de tuin met koffie en een stroopwafel. Waldo kreeg water en appels. Ze vertelden dat ze uit het westen kwamen en hier pas een paar jaar woonden met hun paarden. Hadden het best naar hun zin. Nou dat kon ik begrijpen. Foto's gemaakt van hen en dan maar weer verder.

Tot nu toe allemaal, aardige, behulpzame, lieve gastvrije mensen ontmoet. Wie had dat vooraf kunnen bedenken. Zo zou iedereen, altijd voor elkaar moeten zijn..denk ik weleens.

Tijdens het lopen gebeld met de Klinkenvlier manege in Coevorden. Ik was daar welkom en ik kon in mijn tentje naast de wei van Waldo. Ik moest zijn op de Europaweg en dat lag beslist niet langs de route. De wegen rond Coevorden zijn zeer druk. Veel verkeer vanuit- en naar Duitsland. Volgens de manegehouder moest ik vanuit Coevorden lopen in de richting van Schoonebeek. We liepen over een viaduct over het Stieltjeskanaal en ik zag een wegwijzer met Coevorden 9 km en Schoonebeek 22 km. Jeetje..wat nu te doen? Ik loop op de routekaartjes in de gids maar daar staan bijna geen straatnamen op. Terwijl mijn grasmaaier zijn werk deed tuurde ik wat in de gids om uit te vogelen waar ik nu stond. Dat stuk stond er natuurlijk weer niet op. Er stopte een man in een 4x4 naast mij en vroeg waar ik naartoe moest. Toen ik Europaweg zei, wees hij in de richting van een aantal windmolens ver aan de horizon. Kilometer of 15 zei hij. Eerst naar Coevorden langs het kanaal en dan richting Schoonebeek Het was al 19.30 uur. Op mijn vraag of er geen kortere weg was richting windmolens, kon hij geen antwoord geven. Ik ga wel even voor je kijken. Ik moest daar op hem blijven wachten.Hij scheurde weg en ik liet Waldo maar grazen in het taluud. Stopt er een gele Vitobus met een vrouw en een jongen. Ze vroeg of ik al een slaapplaats had voor vannacht. Ik was haar huis gepasseerd een paar kilometer terug. Er liepen ook Friezen voor haar deur, had ik gezien. Ik vertelde haar van de man die aan het zoeken was voor mij. Ze ging haar zoon even wegbrengen naar voetbal. Als alles mocht mislukken kon ik wel bij haar terecht voor de nacht. Ik moest dan wel een aantal kilometers teruglopen. Gaf me wel een fijn gevoel, dat ik in ieder geval ergens terecht kon. Na een kwartier kwam de 4x4 man terug. Hij had een route gevonden door de weilanden en bossen en was tot aan de manege gereden. Hij legde me de weg uit en we gingen op pad. Eerst nog wel kilometers langs het kanaal, waarin kinderen met motorbootjes aan het spelen waren. Dit vond Waldo niet echt pleisant, de kinderen wel !!!(pestkoppen) Daarna een lang pad van gebroken puin. Mijn voeten gingen zeer doen en een klein geniepig stemmetje in me, vertelde me steeds weer dat ik naar die vrouw had moeten luisteren. Had ik waarschijnlijk in een lekker bed kunnen slapen. Eerlijk gezegd speelde ik wel met de gedachte om terug te gaan en toch deed ik het niet. Jezus wat een eind lopen en die windmolens werden maar niet groter. Eindelijk kwam ik uit op de Europaweg. Een soort snelweg naar Duitsland met een onafgebroken sliert opleggers en vrachtwagens. Over het fietspad dan maar richting Coevorden. Een fietser die ik tegenkwam vertelde me dat de manege om de bocht lag. Gelukkig!. Hij vertelde echter niet dat er achter de bocht nog 5 bochten lagen. Ik werd het echt zat en Waldo wilde steeds maar eten langs de berm.

Eindelijk kwam de manege in zicht. Nieuw met prachtig rietgedekt huis. Het was al 21.00 uur ondertussen. De vrouw was bezig in de moestuin en haalde haar man. Oudere man al. Ik was welkom, maar ze hadden me eerder verwacht. He he..ik ook !! Waldo kon in de wei en ik achter de mestvaalt. Kon me geen reet schelen...ik was versleten. De man hield Waldo vast bij het afzadelen. Na een praatje zei hij plotseling, dat ik ook wel in de kantine mocht slapen. Nooit een beter idee gehoord. Het woord “kantine” associeer ik ongemerkt met een tap, waar koel geel vocht uitkomt. Ik stemde er direct mee in. Even later zei hij “Ach je mag ook wel in een slaapkamer boven, kan je ook lekker douchen. De drie kamers staan toch leeg” De tap werd dus ingeruild voor een douche. Slecht idee. Ik probeerde nog voorzichtig met “hoeft niet joh, doe vooral geen moeite. Kantine is goed genoeg voor de oude pelgrim”. Lukte niet. Hij stond erop. Biertje gedronken met hem op het terras van de kantine. Was er helemaal geen tap!. Even later vroeg hij of ik al gegeten had. Niet dus. Vrouw maak jij eens wat lekkers voor die jongen. Zonder te morren of iets dergelijks ging ze direct aan de slag in haar huis. Ik mocht zelfs nog kiezen. Het werd een grote moot zalm met salade en macaroni. Kop soep vooraf en een heerlijk glas witte wijn. Wie had dit verwacht..ik zeker niet. Het leek wel een restaurant zo vlug ik zat te eten. Heerlijk !! wat een gastvrijheid weer. Pa ging voetbal kijken en ik bleef nog zitten babbelen met moeders. Zij had het Pieterpad ook gelopen en kon me veel tips geven. Daarna heerlijk in bad gelegen, want de kleinkinderen die er hadden gelogeerd, hebben de douchekop gemold.

Kreeg een sms- je van mijn dochter dat ze 3e was geworden van de 78 deelnemers tijdens een springtoernooi in Almelo. Zeer hoge stijlpunten en een foutloos klassiek parcours. Beetje trots werd ik wel op haar. (Was ik ook al hoor!) Toch niet zo lekker geslapen als dat ik had gehoopt. Was een zacht bed ontwent. Veel woelen en draaien.

Schoonloo-Schoonoord-Sleen

Vandaag niet zo vroeg vertrokken. Veel buien vannacht. Door het gekletter op de tent, vaak wakker.Tentje is goed waterdicht, ben er blij mee. Bij de buurman in een caravan, mijn gsm opgeladen. Waldo uit het land gehaald en opgetuigd. Veel belijks van de campinggasten. Afscheid van Eric en Janny. 15 euro betaald voor 2 nachten+ paard. Op naar Sleen. Dreigende luchten, maar het bleef droog. Lang wegtraject en ik besloot vandaag naast Waldo te gaan lopen. Volgens het boekje 25 km vandaag. Na zo'n 10 km lopen, een fritekraam op een kruising. Joepie , dat gaat smullen worden.

Een aardig echtpaar bemande de kraam. Ik kreeg een gratis puntzak met van die echte lange patat. Pelgrims moeten goed eten, zei hij. Tijd geleden dat ik zulke lekkere frites heb gegeten. De baas samen met mij op de foto. Waldo kreeg hun laatste beetje water uit een jerrycan. Ook weer lieve mensen !!

Steeds weer verder door de donkere bossen van Schoonoord. Prachtig gebied. Na zo'n 20 km een klein doorsteekje gemaakt naar de N weg, omdat daaraan een kleine camping lag. De Kalverweide. Of ze nog plaats hadden voor een oude pelgrim met zijn paard? Tuurlijk, paard kan in de wei naast merrie met veulen. www.kalverweide.nl

Hij was in zijn nopjes toen hij de ongehuwde moeder ontwaardde. Mijn tentje langs de bosrand met uitzicht op een hertenkampje en daarachter Waldo in de wei. Lekker gedoucht en gelijk maar betaald. Het was weer schrikken, samen met 4 blikjes drinken moest ik 10 euro betalen. Mooie stek met nog weinig gasten. Nog te vroeg in het jaar, denk ik. Omdat het vaderdag was mezelf getracteerd op een lekker dineetje bij het tegenoverliggend restaurant van Rijmaaran. www.rijmaaran.nl  Daarna de slaapzak maar weer in. Moe en volgegeten.

Schoonloo (rustdag)

Veel regen vannacht en vooral tussen 8 en 9 uur. Ik besloot Waldo een rustdag te gunnen. Ook voor hem is 30 km per dag door wisselend terrein best wel een opgaaf. Hij begint af te vallen. Ik kan de zadelsingel al een paar gaatjes meer aantrekken. Hij was wel wat te vet dus afvallen kan geen kwaad. Het mag alleen niet te snel gaan. Het lichaam gaat dan de vetlaag afbreken en, kort gezegd, kan er dan vet in de bloedbaan komen, waardoor een paard kan sterven. Na 9 uur klaarde het aardig op. Eitjes gebakken en koffie gezet. Daarna heb ik de nieuwe hoefschoenen, voorzien van reserveonderdelen. De fabriek had vergeten, wat zaken te monteren.

Kees haalde mij op, want ik kwam vlak langs zijn woonplaats. Zijn vrouw deed de was voor mij en ik kon even op internet om deze site aan te vullen. Sandalen gekocht en s'avonds weer terug op de camping. Heerlijk zo'n dagje rust. Waldo had weer even bijgegeten. Morgen via Schoonoord naar Sleen.

Anderen - Schoonloo

Om 05.30 uur schrok ik wakker van een hevige plensbui. Wat een lawaai geeft dat op het tentje. Tuurlijk mijn wasgoed aan het lijntje weer kleddernat. Kort daarna scheen de zon weer fel. Lekker eieren gebakken en thee gezet. Om 09.00 uur alles ingepakt. De hele camping sliep nog inclusief de beheerders. Lieve mensen trouwens. Kreeg gisteren al koffie met koek. Heel ongebruikelijk hoorde ik later. Maar ja, ik ben natuurlijk wel een heel lieve pelgrim !! Ik begin onderhand helemaal naar paard te ruiken.

Zelfs de schone kleren ruiken ernaar. Ach wat geeft het. Ik heb al een paardenkop en dan past zo'n luchtje er wel bij. Net toen ik wilde gaan opzadelen, begon het weer te plenzen. Even de bui afgewacht en het werd 11.00 uur voor die bui over was. Mijn was nog natter. Bij het afrekenen, schrik niet, voor paard, tent en douchen 10 hele euro's. Kreeg weer 3 bakken koffie en plakken krentenmik. Een pelgrim moet gevoed op pad, blijkbaar. Als iedereen verder op de route zo goed voor deze pelgrim zorgt, komt tie terug met een dikke kont. Over dikke kont gesproken, die van Waldo begint al aardig te verdwijnen en krijgt er spieren voor terug. Gaat hij toch een beetje op de baas lijken ;-) Iedereen van de minicamping kwam gedag zeggen en zo vertrok ik naar Schoonloo. Stuk langs de N weg, onder de rijksweg door het bos weer in. Waldo had er zin in. Hij dacht zeker dat we naar huis gingen. Ik liep me het lazerus. De eerste 10 km liep ik ernaast. Door dat gehaast miste ik natuurlijk weer eens een boom met daarop de rood-witte markering van het Pieterpad en gingen we de mist weer in. Op een gegeven moment, zag ik een bord met - Streng verboden toegang - gevaarlijk terrrein - zandafgraving ! Moet je net tegen mij zeggen. FF kijken.

Na een tiental meters zag ik iets wonderbaarlijks. Midden in de bossen, een meer, waarvan het water hemels blauw was. Cote d'Azure in Drente. Echt ongelofelijk. Zelfs Waldo keek er loens naar. Ik maakte wat foto's en hoorde een auto stoppen. Het portier sloeg dicht...dat heb ik weer. Kon niet anders dan een boswachter zijn. Ja hoor, hij kwam al op ons aflopen. Hij zag kennelijk de pelgrimsbatge op mijn bodywarmer, want hij vroeg direct of ik een pelgrim was. Vreemd toch weer. Hij vertelde dat hij ook van plan was de tocht "eens " te gaan maken. Leuk gesprek gevoerd en hij maakte wat foto's van ons.

Hij wees me de goede route en wenste me Buen Camino, de pelgrimsgroet !  Gelukkig geen prent. Voorspoedig de juiste route terug gevonden en even later weer kwijt. Die boswachter vertelde al dat veel markeringen ontbraken, omdat bomen zijn omgewaaid of gekapt. Nou lekker... Na veel omzwervingen, waarbij ik echt niemand ben tegengekomen, uitgezonderd een roedel herten (Waldo bijna een hartverlamming) kwam ik uit op een asfaltweg. De bossen achter mij waren echt ruig. Vage paden met omgevallen bomen, die daar al jaren liggen.

Op een paddestoel stond Schoonloo 12.2 km. Ik was al uren onderweg en de totale lengte van dit traject zou 23 km bedragen. Toedeledoki Pieterpad, ik neem de asfaltweg. Ik ben weer opgestapt en heb tot Schoonloo gereden. Paar flinke buien gehad onderweg. In Schoonloo al ras een plekje gevonden op een boerderijcamping anex paardenfokkerij. www.roeloomskamp.nl

 Gauw tentje opgezet en Waldo in een wel heel lekkere wei.

Cafe restaurant in het dorp zou om 20.00 uur sluiten en een kwartier daarvoor kwam ik hijgend binnen. De mond van de waardin ging al open om wat te zeggen..Ik zei vlug...hehe, net op tijd !!  Ik moest er op rekenen dat ik tussen de voetbalsupporters moest eten..wilde ze zeggen!! Nou dat heb ik geweten. De hele zaal liep vol met oranje. Groot beeldscherm. Toeters, zingen en schreeuwen. Bladen bier werden besteld. Ik heb mijn vis stoofpotje gauw naar binnen gewerkt. Net toen ik klaar was, viel het eerste doelpunt door Oranje. Wegwezen !! Dagbroek geschreven en naar bed. Erg koud vanavond. Douchen kon niet want mijn handdoeken waren nog nat. Ik logeer bij Eric en Janny op de Roeloomskamp. Een prachtige goed onderhouden mini-camping met glimmend nieuw sanitair. Is tevens een paardenfokkerij en pensionstal. Groene weiden en keurig afgezet. Een paradijsje voor ruiter en paard in een prachtige omgeving. Hier ga ik zeker in de toekomst nog een keer heen voor een ruiterweekend of zo. Morgen nemen we een rustdag en ga ik op visite bij vriend Kees, die vlakbij woont. Hij haalt me morgen op.

Midlaren - Rolde - Anderen

Ik ben afgezet door Kees bij Stalhouderij anex camping De Bult te Midlaren. Verhuur van huifkarren etc. www.minicampingdebult.nl  kon een caravan huren met aanbouw, waar ik lekker geslapen heb. Waldo laten grazen langs de weg, want in het weitje stond niet veel meer te eten.

Toen we aankwamen zei ik met een gekke bek tegen de eigenaar "Ik kan wel een krat bier op" zo warm was het. Even later stond er een krat bier voor mijn caravan! Leuk toch ! Ik leende een fiets van hem en reed naar Zuidlaren. Heb gegeten bij de Chinees. Teruggekomen was het bier koud, nog even zitten pimpelen, schrijven en naar bed. Fijn adres met een aardige gastvrije eigenaar.

Volgende morgen Waldo weer bepakt en dat neemt toch al gauw een uurtje in beslag. Nam me voor het traject naar Anderen te gaan lopen. IK wilde toch persé deze reis gaan maken. Ben al blij dat Waldo mijn bagage draagt. We moesten eerst door een aantal straten waar wegopbrekingen waren, dan onder de A28 door, om op een mooi bospad te komen, dat ons naar Schipborg bracht.

Alleen maar bossen en heidevelden. Geen kip gezien, maar wel veel paarden langs de wegen en mooie villa's. Komt mij een man op de fiets tegemoet die me vroeg waar ik naartoe ging. Had ik al 4x verteld vandaag. Toen ik hem zei dat ik onderweg was naar Gasteren, schudde hij zijn hoofd. Hij had nieuws voor me zei hij. Ik vroeg of het goed of slecht nieuws was. Slecht nieuws helaas ! Ik kon de brug over de Drentse AA niet over met een paard. Die klote bruggen toch steeds... Het was weer zo'n smal bruggetje met treden. Welke gek heeft die dingen uitgevonden? Het kan toch ook met een boogje...iedereen blij !! Gelukkig wist de man een alternatief. Kilometers terug etc, etc... Heel verhaal in het koeterwaals Drents. Ik zei maar gauw dat ik het snapte...maar niet heus. Ik verdwaalde dus hopeloos totdat ik een aantal meiden zag paardrijden in een bak langs de weg. Een vriendelijk dame vertelde me hoe ik moest lopen in ABN. Ik zat toch nog aardig goed in de juiste richting. Via slinkse wegen, gekomen aan de andere kant van het gewraakte bruggetje. Vanaf hier een prachtige route, totdat ik in de verte onheilspellende motorische geluiden hoorde. Bleek een loonbedrijf met enorme tractoren en kiepkarren grond aan het rijden was, juist over het bospad, waar ik moest gaan. Om de paar minuten kwam er weer een volle op ons af of weer een lege achter ons aan. Wat een gedoe over een lengte van zo'n 4 km midden in het bos. Er waren een heleboel bomen gerooid. De ontstane gaten werden door de kiepers weer met grond gevuld. Waldo deed het keurig. Schrok niet meer en zigzagde tussen de tractors door. Uiteindelijk in Gasteren belandt en hem een uurtje laten grazen langs de weg.

Wildroosters vindt Waldo leuk. Hij huppelt er over heen. Op naar Rolde. Leuk stadje maar mij te druk. Gauw er weer uit en over het zandlichaam van het voormalige spoortraject Rolde- Stadskanaal, kaarsrecht naar Anderen. Op advies van mijn laatste gastheer een plaats gezocht bij familie Liebe, leuke naam trouwens, die een boerderijcamping runde met ruimte voor paarden. Er bleek niets te bikken voor mij. Geen restaurant of snackbar aanwezig in dit gehucht. Toch weer geluk, want de SRV man kwam langs. Gelijk maar ingeslagen voor 2 dagen. Tentje opgezet, gekookt en ik ga zo slapen. Mooie dag en weer aardige mensen ontmoet !!

Wijntjetil - Wittewierum

Om 05.00 uur kraaiden hanen veel en langdurig. Kennelijk wilden ze de gasten vroeg de deur uit hebben, anders koop je geen twee hanen. Heb nog wat liggen woelen in de hoop dat hun kop zou worden afgehakt, maar ze bleven bezig. Ik bedacht me dat Waldo wel honger zou hebben. Het was al volop licht, toen ik hem weer meenam naar de wegberm. Ik heb hem nog nooit zo vlug zien eten. De wind waaide stevig over het vlakke land. Na twee uur was ik het wel zat en bracht hem terug naar zijn poepweitje. Alle zooi weer ingepakt en om 08.00 uur ontbijt. Waldo gepoetst, opgezadeld en vol frisse moed op weg naar Zeerijp. Zwaar bewolkt en harde wind. In Zeerijp voerde de route langs de Jacobuskerk.

Geen mens te zien in het dorp. Vlak voor de kerk zag ik een man staan. Uiteraard tref ik weer net de dorpsgek. Hij vroeg me hoe mijn paard heette. Hij begon direct een verhaal over zijn hondje die ook Waldo was genaamd. Hij wilde mij de plaats laten zien waar het arme dier was doodgereden. Ik bedankte voor de eer en toog naar de kerk voor een stempel. Alles gesloten. Ik zag een cafeetje vlak bij de kerk en bond Waldo daar aan een boom, om aan de deur te voelen. Gesloten uiteraard en dus geen koffie. De dorpsgek was mij gevolgd en maakte met zijn gsm foto's van ons. Ik moest steeds lachen van hem. Ik zag dat de lens van zijn gsm nog dicht zat en wees hem daarop. Had ik beter niet kunnen doen. Hij sprong om ons heen als een baviaan. Plotseling kwam er een oude man over een heg heen stappen met een camera in zijn hand en vroeg of hij ons mocht fotograveren. Geen probleem uiteraard. Eindelijk weer eens geen vrouw. Bleek ook weer de koster van de kerk te zijn. Wel toevallig. Het was een gereformeerde kerk geworden, sinds de beeldenstorm. Wel een aparte kerk met zijn losstaande klokkentoren. Ik vroeg naar een stempel en ja hoor, die had hij wel. Hij ging de kerk openmaken, want ik moest er in gaan kijken. Hij hield het paard wel even vast. Ik maakte wat foto's binnen, maar ik miste de mooie beelden, die in de nissen behoorden te staan. Ik kreeg een mooi stempel in mijn paspoort. Hij maakte nog foto's van ons voor de kerk en onder de zeldzame en unieke toren. Lieve man ook.

Zelfs Waldo moest er om lachen !!

Hierna vervolgen wij onze weg naar Eenum, Wirdum, Wirsdummerdraai, Garrelsweer, Wittewierum om te eindigen in Woltersum, langs eindeloos lijkende lange rechte wegen door het vlakke Groningerland. Onderweg leuke reacties van bewoners. Een vrouw in paardrijbroek bood een emmer water aan voor Waldo. Mij vergat ze echter. Volgens de routebeschrijving moest ik na het bord Wittewierum linksaf een pad in naar de kerk, maar het bord was verdwenen. Ik stond stil op de kruising om de kaart te raadplegen, toen er eindelijk een wat jongere vrouw met haar dochter op mij af kwam lopen. Ze vroeg of ik het Jacobspad volgde. Toen ik dat bevestigde, bood ze mij koffie aan en stuurde mij door een poort naar de kerk.

Ik kwam uit op een oeroude begraafplaats met een picknickzitje. Moeder kwam even later met een blad met koffie en koek naar de tafel. Waldo begon lekker te eten van het gras tussen de eeuwenoude graven. Ik liet hem maar los want hij kon toch geen schade lopen. Hij liep direct op een grafsteen af en rook eraan. Ik liep naar hem toe om te kijken waarom nu juist aan die steen, er stonden er wel honderd. Ik schoot in de lach toen ik de tekst op de steen las...!! 

 Dochter liet Waldo grazen en ik dronk koffie met moeders.

Ze had helaas geen stempel, maar vertelde over de historie van het kerkje op een terp. Hier scheen een klooster gestaan te hebben met wel 1000 nonnen. Dit kerkje was hun gebedshuis geweest.

Wat was dit een gastvrij gezin. Chapeau !! Ze liet me nog een kunstwerk zien, dat op het kerkhof stond. Het was gemaakt van echte botten en schedels van mensen....gadver!!! Na afscheid gegaan naar Woltersum. Na het warme onthaal, was dit een lange en eenzame wandeling. Vlakbij zag ik stortregen vallen uit de donkere wolken. Ik hoopte dat de bui voor ons uit zou trekken en dat gebeurde ook. Een jonge moeder met een kind voorop de fiets, stopte voor mij en vroeg of zij soms een foto van mij kon maken. Ze had me de donkere lucht zien fotograveren. Toch wel leuk.

Iets verder weer zo'n klote brug, waar ik niet overheen kon. Weer omlopen.

Kwam een vrouw tegen met een hond die me vertelde dat ik geluk had, want morgen zou de hele weg worden afgesloten ivm asfalteringswerkzaamheden. Toch ook weer een beetje geluk vandaag. Door het omlopen, kwam ik uit op een paardenpension van heel aardige jongen mensen. Waldo mocht in de wei. Omdat ik de stad Groningen niet door wilde met Waldo, werden wij door mijn vriend met de trailer gebracht naar Midlaren, om vandaar uit mijn tocht weer te vervolgen. Na vandaag moet ik maar weer afwachten wanneer ik een gelegenheid vind om dit log bij te houden. Tot vlug !

Warffum - Uithuizen - Wijnjetil

Door die rotknol was ik omstreeks 04.30 uur klaar wakker en kon de slaap niet meer vatten. Ik wilde toch al vroeg vertrekken, want om in Uithuizen te komen moest ik ongeveer 10 km lopen over het fietspad gelegen langs een provinciale weg. Thee gezet en alles weer ingepakt, Waldo eten gegeven, mocht ik pakken van de voorzitter. Om 07.30 uur kwam de voorzitter, op weg naar zijn werk, mij nog even gedag zeggen. Logies waren gratis voor mij. Aardige man, heer Prins. Service van de Vereniging, zei hij. Gepakt en gezakt op naar Uithuizen. Het fietspad liep vlak naast de rijbaan, met van die betonblokjes ertussen als afscheiding. Het vrachtverkeer raasde vlak langs ons heen. Omdat het streekvervoer staakte, stierf het er ook van fietsende schooljeugd. Het was spitsroeden lopen, maar we bereikten Uithuizen ongedeerd. Kei van een paard, blijkt maar weer eens. Niet schrikken, maar lopen !!

Bejaarde autochtonen wezen me de weg naar de Kerk van Jacobus de Meerdere, alwaar het Jacobspad begon. Geen mens te zien rond de kerk. Was wel een oude kerk, maar beslist geen middeleeuwse. Deze stamde uit 1860. Wat blijkt, er staat nog een kerk in Uithuizen en die heet Jacobikerk, gebouwd in de 16e eeuw. Na de beeldenstorm hebben de Protestanten die kerk ingepikt van de Roomsen. Pas in 1860 mochten de katholieken weer een eigen kerk bouwen. Nou ja..lekker belangrijk.

Ik wilde toch wel een fotootje van ons bij die kerk, maar niemand kon hem maken. We stonden wat te dralen, totdat er een oude vrouw, uit een tegenover staand huis kwam en naar haar auto liep. Dat was mijn slachtoffer. Ik riep haar en ze kwam vragend op mij af. Ik vroeg haar waar de pastoor woonde. Nou die was toevallig met ontslag. Het wachten was op een nieuwe. Zolang had ik echter geen tijd. Stempel kon ik dus vergeten. Ik vroeg of ze dan een foto van ons wilde maken. Nou dat wilde ze wel. Zie het resultaat.

Ik wilde toch nog even aanbellen bij de Pastorie om te kijken of de pastoor zich niet bedacht had. De vrouw hield Waldo wel even vast. (dapper wijfie) Er werd na aanbellen niet opgedaan, dus de pastoor was echt weg. Ik wilde net vertrekken, toen er een man gehaast kwam aanfietsen. Bleek de koster te zijn. Hij stond te huppelen van plezier. Een pelgrim te paard...ik was de eerste zei hij. Hij rende naar binnen om een stempel te halen, om in mijn pelgrimspaspoort te zetten. Ik zei nog.. netjes doen hé. Hij zei niets over de twee stempels die er al instonden. Leuke bevlogen man. Hij wenste mij goede reis.( Hij vergat mij even te vertellen, dat het een reis met obstakels zou worden, want vele bruggen kon ik niet over met een paard ) en vertelde mij hoe ik moest lopen. Drie straten verder was ik al verdwaald. Van het Groningse dialect kan ik niet veel maken. Ik stond wat wijfelend op een kruising, toen een oud vrouwtje op de fiets, spontaan hulp bood. Ze fietste voor mij uit naar de Menkemaborg, alwaar ik de route weer kon vervolgen. Een heel lang pad begon daar, langs een slingerend kanaal.

Een bruggetje dat ik over moest, was onbegaanbaar voor een paard. Ik moest het kanaal nog kilometers volgen om in een gehucht een ophaalbrug over te steken. Het cliché dat Groningers stugge mensen zijn, heb ik tot nu toe niet ervaren. Iedereen is vriendelijk en behulpzaam, vooral de wat oudere vrouwen...jammer !!

Vanuit Uithuizen naar Oldenzijl (100 inwoners schat ik) Vervolgens naar Paapstil en op naar de metropolen Dijkum, Heersemaheerd, Biewenga en Wijntjetil ( ja, we rijden nog door Nederland).

Over allemaal lange geasfalteerde landweggetjes van 3 meter breed. Bijna geen bebouwing langs de weg. Om de kilometer een grote boerenhoeve met een oprijlaan van 500 meter lang of meer. Veel landbouwverkeer, dat razend snel op je afstormd en je bijna de weg afveegd. Gelukkig wel veel dammen voor de landerijen waar we dan snel inschieten om de inmense tractoren te ontwijken. Het is een aparte beleving om hier door heen te trekken. Mooie vergezichten en wolkenluchten.

Op advies van een jonge boer, die wel stopte met zijn tractor en amicaal een praatje begon, gereden naar een B&B de Diek'n, www.dediekn.nl  een eindje voor Zeerijp, want daar hadden ze een paardebox ter beschikking volgens hem.

Daar aangekomen, bleek de box onlangs verbouwd tot een winkeltje. Waldo mocht wel in de geitenwei. De geiten werden opgesloten in een hok. Nou, dat heb ik geweten. Hij vrat geen hap van het gras. Geiten laten daar kleine keutels in achter en dat stonk kennelijk te veel, voor meneer. Hij liep maar rond te rennen en te hinniken. Ik heb die avond vier maal een uur met hem langs de wegberm gelopen, om hem te laten grazen. Dit pension werd gerund door 4 vrouwen. Ik was de enige gast en ik kreeg het eten geserveerd in een ruimte waar wel 40 mensen konden eten. Ze had me gevraagd of ik met de pot mee wilde eten. Ik ben nogal ruimdenkend, dus geen bezwaar. Had het toch een beetje verkeerd begrepen, bleek.  Zat ik daar gezellig in mijn eentje te eten. Bloemkool was ook niet gaar!! Nou ja.. kennelijk hielden ze niet van pottenkijkers :-) Wel lekker geslapen, na mijn verziekte nachtrust in Warffum. Keurig adres maar veels te duur voor een pelgrim. Bleek later het duurste adres van heel de reis. Moest hier voor Waldo 15 en voor mij, inclusief de bloemkool en ontbijt, meer dan 50 betalen. 

Gouda - Nieuw Buinen - Warffum

Om 14.00 uur Waldo op de trailer gezet en naar mijn vriend in Drenthe gereden. Na een heerlijk etentje bij hem, samen naar Warffum in de kop van Groningen afgereisd. Aldaar had ik in de manege van de Waddenruiters een plaatsje geregeld via de hartelijke voorzitter van de vereniging. "Kom maar joh... altijd wel een plekkie" www.waddenruiters.nl Tot 21.30 uur zou er personeel aanwezig zijn. Nee dus...geen kip te zien. Hij was zeker vergeten dat Nederland moest voetballen, deze avond. Ik heb Waldo eerst in een paddock en later in een lege box gezet met wat hooi.

Op de enige 10 m2 gras heb ik mijn tentje opgezet. Ik had vandaar een wijds uitzicht tot aan de Waddendijk met prachtige luchten.

Vriend liet me achter en nam auto en trailer mee. Potje koffie gezet op mijn brandertje en wilde lekker gaan slapen. Jammer dan...dat lukte dus niet. Mijn tentje stond vlak naast een stal. Eén of andere geflipte knol begon plotseling langdurig tegen de stalwand te slaan. Soms stopte hij en viel ik bijna in slaap...en dan begon die weer...grrrr ! Kortom weinig geslapen deze nacht.

Hallo beste lezers, 

Mijn linkervoet kan als geheel genezen beschouwd worden. Heeft langer geduurd dan ik had verwacht. Soms nog een pijnscheutje, maar die zijn te verwaarlozen. Ondertussen wel wat kilometers gemaakt met Waldo om samen in conditie te blijven.

Omdat ik Santiago toch niet meer zou halen tijdens deze reis, had ik al besloten om de route er naar toe, dan maar over enkele jaren uit te smeren. In verband met de mij beschikbare tijd, had ik Vezelay uitgekozen als startplaats. Die noodzaak is nu weggevallen en kan ik gewoon de route in Nederland beginnen.

Onlangs heeft kardinaal Simonis het officiele Pelgrimspad in Uithuizen(Groningen) voor geopend verklaard. Dit bewijzerde pad loopt vanaf de St.Jacobus de Meerdere kerk in Uithuizen naar Hasselt in Overijssel. In 2010 zal het volgende stuk vanaf Hasselt worden geopend.

http://www.jacobspad.nl/

Het Pieterpad (lengte 490 km) dat loopt van Pieterburen (Groningen) naar de St. Pietersberg bij Maastricht werd tot op heden veel gebruikt als aanlooproute naar Santiago en zal dat ook nog wel een tijdje blijven. In Namen begint de pelgrimsroute (Grande Randonnee 654) naar Vezelay via Reims en Auxerre.

http://winewalk.atspace.com/html/lijn_pp.html

Ik ga dus eerst het Jacobspad volgen, vanuit Uithuizen richting de stad Groningen en vervolgens naar Rolde in Drenthe. Aldaar aangekomen pik het Pieterpad op, dat ook door Rolde loopt. Alhoewel het beslist geen ruiter-route is en ik op bepaalde stukken een beetje ondeugend zal moeten zijn, ga ik toch vol goede moed op pad. Waar de reis gaat eindigen weet ik niet. Ik heb nog bijna anderhalve maand, dus wie weet waar ik eindig met Waldo.

Voor lezers die meer willen weten over het pelgrimeren in het algemeen, kijk dan eens op de volgende sites:

http://www.santiago.nl/

http://www.tweevoeter.nl/santiago.php

http://camino-de-santiago.startpagina.nl/

http://www.santiago.eigenstart.nl/

(Zie je het gezicht al voor je van de persoon die als derde een stempel in mijn Pelgrimspaspoort gaat zetten? 1e.- Vezelay, 2e - Chateau Chinon, 3e - Uithuizen ??? )