Over wensen en dromen

Iedereen heeft minstens één grote wens in zijn leven, welke hij wil verwezelijken. 25 jaar oud ontstond bij mij de wens om ooit eens een maandenlange tocht te gaan maken. Gewoon gaan, zonder verplichtingen en zonder een te bereiken doel. Uiteraard werd deze wens vooral gevoed door een jeugdige drang naar avontuur.

Gedurende 30 jaar dacht ik er soms aan, maar het kwam er gewoon niet van. Het leven leek nog zo lang, opgroeiende kinderen en je hebt er het geld en het verlof niet voor; “eens ga ik een lange reis maken” en het leven kabbelde door, vol redenen om niet op dat moment te gaan. De wens wordt een steeds vager droom.

Nu of niet

Zo ging het bij mij en zo gaat het bij velen. Tot je gaat beseffen, dat je NU moet gaan, want als je het nu niet doet, dan ga je nooit meer. Beter gezegd, misschien kan het dan niet meer. Ieder jaar wordt je nou eenmaal ouder, met toenemende kans op lichamelijke ongemakken en beperkingen.

Zo’n twee jaar geleden begon het bij mij toch weer te kriebelen. Tijdens één van mijn vroege ochtendritten te paard over het stille strand, kwamen de verlangens weer bovendrijven om zo'n reis te gaan maken. Kennelijk was ik er aan toe. Mijn wat weggedreven wens werd concreet en Santiago de Compostela verscheen aan mijn denkbeeldige horizon. Niet alleen het avontuur trok mij aan, dat heb ik gaande de jaren zat beleeft. Mij bekroop nu meer het verlangen naar een bepaalde rust, het ongestoord verwerken van bepaalde zaken waar je nooit aan toe bent gekomen, het zoeken naar antwoorden op zoveel vragen en het één zijn met de natuur.

Ik ga

Mijn vrouw was niet direct laaiend enthousiast, toen ik mijn plannen met haar besprak, moet ik zeggen, maar nu, na 2 jaar voorbereiding, is ze gewend aan het feit, oppert soms goede ideeen en helpt me waar het kan. De kinderen vonden het gelijk al een goed plan. Zoon Alexander bood direct aan om deze site te bouwen en tijdens de reis, mijn weblog bij te houden.

Op Internet las ik de belevenissen van talrijke pelgrims, die te voet, fietsend en ook te paard, de reis hadden volbracht. Ook van mensen bij wie het was mislukt om diverse redenen, zoals blessureleed, heimwee en onderlinge ruzie’s. Het kan een barre tocht zijn, waarbij je jezelf ongetwijfeld, vele malen zal tegenkomen. Sommigen liepen vanuit huis meer dan 3000 km met een zware rugzak. Al lezende kreeg ik grote bewondering voor deze doorzetters.

Na een leven met altijd paarden, was er niets logischer voor mij, om de reis naar Santiago de Compostela te gaan maken samen met mijn paard Waldo, waarmee ik al jaren optrek en veel heb meegemaakt. Ik zeg bewust met en niet op mijn paard. Ik wil SAMEN met hem en heb me tijdens de voorbereiding voorgenomen, dat ik de halve reis naast Waldo zal lopen. Vooral in de Midi-Alpes en de Pyreneeen zullen wij het als ”plattelanders” zwaar krijgen. Het is een illusie om te denken dat een paard dat is aangepast aan een leven in een Hollandse polder met een Hollandse polderbewoner in het zadel, onder de zuidelijke zon, ontspannen over hoge bergruggen kan huppelen. Het plan was geboren maar nu de verwezelijking nog.

De voorbereiding

Tot mijn grote vreugde kreeg ik gelijk volledige medewerking op het werk nadat ik mijn plan aan de chefs had voorgelegd. (bedankt Jaco, Meta en Adrie) Ik mocht extra uren gaan werken, die werden weggeschreven als verlof, overuren werden niet meer uitbetaald en ook omgezet in verlof. Zo verdiende ik honderden extra verlofuren.

Mijn paard voorbereiden op zo’n lange- en zonder meer zware tocht, vroeg uiteraard gerichte aandacht. Op bepaalde site’s las ik, hoe het in ieder geval niet moest. Hoefsmeden zijn lastig te vinden langs de route en ik heb geen zin om daar een week op te moeten wachten, als ik er één nodig heb. Krachtvoer kan ik niet mee sjouwen maar er groeit wel gras langs de weg. Ik besloot dan ook om hoefijzer-en krachtvoerloos de reis te gaan maken.

Het eerste wat moest gebeuren, was de hoefijzers verwijderen om de hoeven de gelegenheid te geven, zich te herstellen na de jarenlange aanpassing aan- , dus verzwakking door- hoefijzers. Vervolgens gaf ik hem alleen onbeperkt ruwvoeder, zoals gras en kuil. Het krachtvoer werd in de ban gedaan, om de natuurlijke darmflora weer maximaal op gang te brengen. Hierdoor kon hij weer op enkel ‘weidevoer’ leven. Niet zo’n heel gek gegeven, als je bedenkt, dat de spijsvertering van een paard, enkel op graasvlaktes is ingesteld. www.paardnatuurlijk.nl  en  www.hoefnatuurlijk.nl

In eerste instantie wilde ik voorjaar 2007 al vertrekken, maar het gewenningsproces van het lopen op ijzerloze hoeven, verliep trager dan ik had gehoopt. De hoeven zijn inmiddels van zeer goede kwaliteit en slijten amper meer op de verharde weg. De overgevoeligheid bij het lopen over grind en steenslag is verdwenen. Natuurlijk heeft Waldo nu gevoel in zijn hoeven doch dat is een voordeel, omdat hij daardoor nu voelt waar hij loopt. Op extreem lastige keien en steenslag stap ik gewoon af, want mijn gewicht is 25% extra druk op die stenen. Dat vraagt opletten van mij, is belonend voor hem en daarmee hebben we zomaar een element om meer SAMEN te werken.

Gedurende de laatste 2 jaar loopt hij zomer en winter buiten, samen met de pony van mijn vrouw. In de zomer lekker op het land en in de natte maanden samen in een, gedeeltelijk, met klinkers verharde paddock voorzien van een schuilstal. Ze hebben de gehele dag de beschikking over ruwvoer, liksteen en water. Ze ogen bijzonder gezond, spelen samen, slepen met takken, rollen en slapen in het zand en hebben sociaal contact.

Ik denk niet, dat ze terug verlangen naar hun vroegere, eenzame 3x3 meter grote, getraliede gevangenisjes, waar ze 23 uur per dag in stonden te wachten op de volgende voerbeurt en een uurtje rijden.

Naast een goede voorbereiding waren de training en aanpassing daaraan, van Waldo en mijzelf, cruciaal. Ik koos ervoor om hem na de laatste zomer, een periode van rust te gunnen waarin hij van eventuele kleine, sluimerende onderliggende blessures kon herstellen. Dit in de wetenschap dat juist die kleine sluimerende net-niet-blessures, vaak de oorzaak zijn van veel groter leed, tijdens een langdurige zware belasting omdat ze dan de kop op steken.

Na de aanpassing-en-herstel periode pakten wij de training weer op en begonnen te lopen. Korte tochtjes van 10 kilometer zonder en met bepakking. Ik liep er dan 10 kilometer naast en vervolgens dezelfde weg terug als ruiter in flinke draf. Onbelast de duur trainen en toch de snelheid er in houden.

Een ervaringsgegeven is, dat je niet op pad mag gaan met ook maar één ongetest element. Uiteraard is de bepakking zo'n, letterlijk zwaarwegend, element.

Het uittesten van de bepakking verliep prima. Het geheel bleek sterk, waterdicht, compact en veroorzaakte geen schuurplekken of andere ongemakken. Hij liep er eigenlijk zelfs een beetje trots mee rond, leek wel. Het opzadelen en het aanbrengen van de bepakking neemt toch al gauw een uur in beslag en hij laat mijn minitieuze gepruts geduldig toe.

Op advies van een lieve collega de Zevenheuvelenroute bij Nijmegen gereden/gelopen met volle bepakking. Het was wel aanpoten, maar we hebben het beiden glansrijk doorstaan. Dat gaf moed. Zo kwam de dag van vertrek, steeds naderbij. Mijn benen en lichaam voelden goed. Mijn voeten waren geheel gewend aan de wandelschoenen die ik als voorbereiding op de reis al meer dan een jaar, dagelijks droeg.Waldo was gewend aan ZIJN wandelvoeten en keek heerlijk helder de wereld in.

Bijna op pad

Geheel tegen mijn natuur in werd ik, wellicht omdat alles zo goed ging, zelfs een beetje zenuwachtig bij de gedachte dat er op het laatste moment nog van alles mis kon gaan. Waldo kon ziek worden of zich kreupel lopen, ik kon ook wat gaan mankeren en in huiselijke kring kon er van alles gebeuren waardoor ons vertrek onmogelijk zou worden. En.. ja hoor, vijf dagen voor vertrek, tijdens het uitmesten van de paddock, zwik ik door mijn rechter voet. Een spoedbehandeling door mijn dochter, die fysiotherapeute is, bracht gelukkig uitkomst, verlichting en grote opluchting....

Als laatste werd Waldo gekeurd door een dierenarts en met vlag en wimpel kreeg hij de Gezondheidsverklaring welke nodig is voor het grensoverschrijdend vervoer van een paard binnen de EU (buiten de Benelux)

De dag voor vertrek, nog even contact gezocht met de Gite Equestre te Vezelay. Blijkt het daar 6 graden te vriezen s'nachts met overdag sneeuwbuien. Dat hield in dat Waldo s'nachts de bevroren wei in moet, met het risico op een fructaanvergiftiging. Dacht het niet....

Goede raad was duur. Ik koos voor uitstel van een week in de hoop dat de temperatuur zou gaan stijgen. Samen met een vriend, rijden we op zaterdag 12 april, naar Vezelay om daar Waldo een dagje rust te gunnen na het lange staan in de trailer.